Η τηλεόραση έχει έναν δικό της, σχεδόν αριστοτεχνικό τρόπο, να κλείνει εκκρεμότητες. Όχι πάντα με αξιοκρατία, ούτε απαραίτητα με διαφάνεια — αλλά με εκείνη τη γνώριμη λογική των ισορροπιών, που θυμίζει περισσότερο εταιρικό συμψηφισμό, παρά αντικειμενικά κριτήρια επιλογής. Κάπως έτσι, το «Lingo» κατέληξε τελικά στα χέρια του Νίκου Μουτσινά, επιβεβαιώνοντας αυτό που πολλοί σκέφτηκαν από την πρώτη στιγμή, πως τα δοκιμαστικά ναι μεν έγιναν, όχι όμως για να αποφασίσουν για κάτι…

Γιατί όταν περνούν δεκάδες πρόσωπα από ένα casting, όταν δοκιμάζονται παρουσιαστές, όταν συμβαίνει μια ανοιχτή διαδικασία, το κοινό — αλλά και οι ίδιοι οι επαγγελματίες — περιμένουν ότι κάπου θα υπάρχει πραγματικός ανταγωνισμός. Αντ’ αυτού, η τελική επιλογή φαίνεται πως ήταν προαποφασισμένη. Η αλήθεια είναι ότι ο Μουτσινάς δεν έκανε ποτέ δοκιμαστικό, δυο ραντεβού έκανε και αυτά, για να βάλουν κάτω τις οικονομικές διαπραγματεύσεις και να προχωρήσουν κλείνοντας παλιούς λογαριασμούς. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Δύο ονόματα, μάλιστα, σε αυτά τα δοκιμαστικά είχαν ξεχωρίσει έντονα, ο Δημήτρης Μακαλιάς και η Ελένη Βουλγαράκη.

Σύμφωνα με ανθρώπους της παραγωγής, ειδικά για τον Μακαλιά, ειπώθηκε πως ο ρόλος ήταν «κομμένος και ραμμένος» πάνω του. Κι όμως, το τιμόνι της παρουσίασης δεν έφτασε ποτέ στα χέρια του. Όχι επειδή δεν ταίριαζε — αλλά επειδή, όπως φαίνεται, το παιχνίδι ανήκε από την αρχή αλλού.

Νίκος Μουτσινάς: Έτσι το Lingo πέρασε στα χέρια του! Όλη η αλήθεια για την συμφωνία

Το Star και ο Alpha, δύο κανάλια κάτω από την ίδια επιχειρηματική ομπρέλα, βρήκαν έναν κομψό τρόπο να κλείσουν με ισορροπία έναν ανοιχτό παλιό λογαριασμό. Το πρόωρο τέλος της βραδινής εκπομπής «ΝΜ Βραδιάτικα» είχε αφήσει πίσω του ένα συμβόλαιο και μια σχέση που έπρεπε να εξισορροπηθεί. Έτσι, το «Lingo» λειτούργησε σχεδόν ως τηλεοπτική αποζημίωση — μια άτυπη «άφεση αμαρτιών» για ένα παρελθόν που έκλεισε άδοξα.

Και τι παρελθόν! Χαμηλές τηλεθεάσεις, προβλήματα με την εκτέλεση παραγωγής και ένα πλατό που περισσότερο θύμιζε σκηνικό επιβίωσης παρά late night show. Τα ταβάνια που έσταζαν έγιναν σύμβολο μιας εκπομπής που έμοιαζε να βουλιάζει πριν προλάβει να βρει ρυθμό. Η εικόνα της ορχήστρας να παίζει με ομπρέλες για να προστατευτεί από τα νερά, έμεινε χαραγμένη στο μυαλό των τηλεθεατών, ως μία από τις πιο σουρεαλιστικές στιγμές της ελληνικής τηλεόρασης — μια σκηνή ανάμεσα στο κωμικό και το τραγικό.

Η συνεργασία Μουτσινά – ALPHA, έληξε με κοινή συμφωνία, σε ένα διαζύγιο που κανείς δεν προσπάθησε ιδιαίτερα να σώσει. Ο ίδιος ο Μουτσινάς έδειχνε τότε ψυχολογικά κουρασμένος, δηλώνοντας διαρκώς πως δεν ήθελε να επιστρέψει σύντομα στην τηλεόραση και δεν τον ενδιέφερε. Αλλά η τηλεόραση, όπως και η ζωή, αγαπά τις μεγάλες ανατροπές. «Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλη κουβέντα μην λες», λέει ο λαός — και στην προκειμένη περίπτωση δικαιώθηκε.

Ο παρουσιαστής επιστρέφει τώρα με χαμηλότερους τόνους και διάθεση επανεκκίνησης. Κανείς δεν αμφισβήτησε ποτέ ότι διαθέτει ταλέντο και τηλεοπτική ευφυΐα. Αμφισβητήθηκε, όμως, η αλαζονεία μιας περιόδου και μια εμφανής αδιαφορία που τελικά πληρώθηκε ακριβά. Ίσως αυτή η παύση να λειτούργησε ως αναγκαία προσγείωση του Νίκου Μουτσινά που κάνει restart και ξανασυστήνεται με τον παλιό καλό του εαυτό.

Η παραγωγή της Green Pixel που ανήκει το Lingo, θεωρείται ασφαλής στις συνεργασίες της, παρουσιάζεται ως μια καθαρή αρχή — χωρίς διαρροές, χωρίς βροχές από το ταβάνι και χωρίς βαρίδια του παρελθόντος. Το αν θα πετύχει φυσικά η νέα αρχή του παρουσιαστή, δεν θα το κρίνουν οι συμφωνίες των καναλιών, αλλά το τηλεχειριστήριο του κοινού.

Μέχρι τότε, η ιστορία του «Lingo» θυμίζει κάτι ακόμα για την ελληνική τηλεόραση, ότι συχνά οι αποφάσεις δεν παίρνονται μπροστά στις κάμερες, αλλά πίσω από κλειστές πόρτες. Ένα έντονο παρασκήνιο που τελικά, στην TV — όπως και στη ζωή — οι δεύτερες ευκαιρίες δεν δίνονται πάντα στους πιο κατάλληλους, αλλά στους πιο απαραίτητους για την ισορροπία του συστήματος.

Ας μηδενίσουμε λοιπόν το κοντέρ και ας δούμε, αν αυτή τη φορά το παιχνίδι θα παιχτεί επί ίσοις όροις. Με θετική ενέργεια, όπως θα έλεγε και ο ίδιος ο Μουτσινάς – που ασχολείται τον τελευταίο καιρό με τις ενέργειες — και με την ελπίδα ότι, επιτέλους, τίποτα δεν θα στάζει.

12
Σας έλειψε ο Νίκος;