Τα δεδομένα για ην υπόθεση της Πάτρας αλλάζουν συνεχώς, ενώ πλέον οι Αρχές έχουν επικεντρωθεί στους θανάτους της Μαλένας και της Ίριδας. Μάλιστα οι εισαγγελείς που ανέλαβαν την υπόθεση παρήγγειλαν νέα ιατροδικαστική έρευνα για τον θάνατό τους. Στόχος τους είναι να εξακριβώσουν αν τα κορίτσια πέθαναν από εγκληματική ενέργεια.
Τι συνέβη με το ΕΚΑΒ και τον θάνατο της Μαλένας στην Πάτρα;
Αναφορικά με τον θάνατο της μικρής Ίριδας, η 33χρονη κατηγορούμενη, Ρούλα Πισπιρίγκου μιλώντας στο T-live και τη δημοσιογράφο Γιώτα Κηπουρού στις 17 Μαρτίου, είχε υποστηρίξει ότι δεν γνώριζε την ακριβή ώρα θανάτου του παιδιού, ενώ ερωτήματα αιωρούνται ακόμα και για την ώρα που εκλήθη το ασθενοφόρο.
-Θέλω να σας ρωτήσω λίγο και για αυτή την «σύγχυση», που προκλήθηκε με τις ώρες που ειδοποιήσατε το Ε.Κ.Α.Β., μετά τον θάνατο της Ίριδας.
-Ναι, ναι. Απλά για να ξεκαθαρίσω λίγο με τις ώρες, απλά επειδή εμείς δεν έχουμε συνηθίσει στις κάμερες να βγαίνουμε, στους δημοσιογράφους να μιλάμε, ούτε τίποτα. Πρώτον, όλο, όλη αυτή η περίοδος είμαστε όλοι σε σύγχυση, όλοι. Δηλαδή και αυτό που αναλύεται από τον κάθε, να μην πω τώρα καμιά κουβέντα, είναι αν ήτανε και επτά και τριανταεπτά.
Το παιδί είχε καταλήξει από το πρωί όμως. Η αιτία θανάτου είναι απροσδιόριστη να το ξεκαθαρίσουμε και αυτό όμως. Η γυναίκα, είπε, η κυρία Τσιόλα είπε, ότι είναι απροσδιόριστη, δεν μπορεί να πει, περίπου όμως, είναι γύρω στις οκτώ με εννέα…
-Η ώρα είναι απροσδιόριστη, όχι η αιτία;
-Ναι, η ώρα. Περίπου οκτώ με εννέα εικάζει εκείνη βάση έτσι όπως το εξέτασε το παιδί. Τι να σας πω και εγώ… ξέρουνε που τα βρίσκουνε.
-Απλά η αδελφή σας δήλωσε σε συνέντευξη ότι βρήκε νεκρό το παιδί στις 10.45 και το Ε.Κ.Α.Β. λαμβάνει σήμα στις 11:37 και μεσολαβεί μια ολόκληρη ώρα, για αυτό γεννάται το ερώτημα, γιατί καθυστέρησε τόσο πολύ η ειδοποίηση του ασθενοφόρου.
-Εντάξει στην κατάθεσή της έχει πει τις ώρες και τα λοιπά.
-Άρα είναι σωστή η κατάθεσή της;
-Φυσικά, φυσικά.
Επίσης στο «T-live» μίλησε και ο γιατρός της κινητής μονάδας του ΕΚΑΒ που κλήθηκε το μοιραίο πρωινό στο σπίτι της οικογένειας, ο οποίος αποκάλυψε ότι όταν έφτασε το ασθενοφόρο ήταν ήδη αργά. Φυσικά οι νοσηλευτές προσπάθησαν να κάνουν ανάνηψη στο μωρό, όμως ήταν ατελέσφορη.
-Με βάση τις καταθέσεις των οικείων της μικρής, δηλαδή της μητέρας και της αδελφής που ήταν στο σπίτι, υπήρξε μια μεγάλη καθυστέρηση στην ειδοποίηση του Ε.Κ.Α.Β.
-Αυτό δεν το ξέρω, δεν το ξέρω, το μόνο που ξέρω, είναι όταν μας έδωσαν την εντολή, πήγαμε…
-Εσείς πήγατε πολύ σύντομα, εσείς βεβαίως.
-Ναι, ναι ήμασταν στο κέντρο της Πάτρας, δεν ήταν μακριά από το κέντρο της Πάτρας το σπίτι, οπότε πολύ σύντομα δεν ήμασταν και απασχολημένοι με άλλο περιστατικό, ήμασταν διαθέσιμοι, οπότε πολύ σύντομα πήγαμε.
-Φαντάζομαι όμως ήτανε ήδη πολύ αργά.
-Κοιτάξτε, ήτανε αργά ναι, όπως αποδείχθηκε κιόλας, αλλά φαινότανε κιόλας ότι ήτανε αργά, τέλος πάντων, από την εμπειρία μου και τις γνώσεις μου φαινότανε ότι ήτανε αργά, αλλά εν πάση περιπτώσει, έπρεπε να κάνουμε ό,τι έπρεπε και ότι μπορούσαμε.
-Άρα εσείς όταν φτάσατε στο σπίτι, κάνατε προσπάθειες…
-Μα βέβαια κάναμε από το σημείο μέχρι…
-Ανάνηψης του παιδιού.
-Από το σημείο κάναμε εκεί και στον τόπο και στην διαδρομή μέχρι να φτάσουμε στο νοσοκομείο. Κάναμε προσπάθειες γιατί, εντάξει ήτανε…, έπρεπε να το κάνουμε, η δουλειά μας είναι αυτή δηλαδή…
-Βέβαια. Πόση ώρα κάνατε προσπάθεια επαναφοράς του παιδιού στο ασθενοφόρο;
-Στο ασθενοφόρο πόση ώρα κάναμε, δεν θυμάμαι, τώρα τι να σας πω, παιδιά δεν μπορώ να σας πω, δεν θυμάμαι όχι.
-Φαντάζομαι αρκετή ώρα όμως, γιατί επρόκειτο και για μωράκι;
-Κοιτάξτε και αρκετή ώρα κάναμε και στη διαδρομή κάναμε μέχρι να φτάσουμε στο Καραμανδάνειο.
«Αν σε ξαναδώ να κάνεις στο παιδί απότομα…»
Η υπόθεση της Πάτρας φαίνεται να έχει αρκετό μέλλον μπροστά της, καθώς από τη μέρα που προφυλακίστηκε η Ρούλα Πισπιρίγκου ανοίγουν ολοένα και περισσότερα στόματα. Μια νέα και αρκετά συγκλονιστική είδηση ήρθε στη δημοσιότητα από φίλο του Μάνου την Παρασκευή 8/4 στο Πρωινό.
Το φιλικό πρόσωπο, όπως περιέγραψε ήταν αρκετά κοντά στην οικογένεια και έζησε από πρώτο χέρι την κατάσταση της Τζωρτζίνας, όσο εκείνη ήταν στο σπίτι σε καροτσάκι. Η Ρούλα σύμφωνα με εκείνον δεν είχε την καλύτερη μεταχείριση στο παιδί της με αποτέλεσμα να γίνονται συχνά ξεσπάσματα.
«Δεν συμπαθούσε καμία γυναίκα, με όλες τσακωνόταν, πάντα έβρισκε κάτι πάνω τους που την ενοχλούσαν (π.χ. αυτή είναι ψεύτρα, αυτή μοιάζει έτσι ειρωνικά, αυτή βρωμάει) όλο τέτοιες ασυναρτησίες, ότι αυτή είναι η σωστή, η λογική, η όμορφη, ότι είναι ανώτερη. Η Ρούλα στην εντατική όχι μόνο έφευγε τα βράδια, αλλά όταν ήταν εκεί το μυαλό της αντί να είναι στο παιδί ήταν να παραγγέλνει να φάει κινέζικο, ή πού θα πάει για μπάνιο, να κάνει ηλιοθεραπεία και φάει σουβλάκια.
Αντιθέτως, ο Μάνος καθόταν όλη την πρώτη εβδομάδα που το παιδί διασωληνώθηκε στην εντατική χωρίς να φύγει καθόλου, καθώς πήγαινα κι εγώ τα βράδια όταν σχόλαγα από την δουλειά μου και καθόμουν μαζί του μέχρι το μεσημέρι της άλλης μέρας που θα έκαναν ενημέρωση οι γιατροί. Ήρθε η στιγμή που την αποσωλήνωσαν την Τζωρτζίνα, διαπιστώθηκε ότι έχει μεγάλη εγκεφαλική βλάβη και ενώ η Τζωρτζίνα γύρισε σπίτι με ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα, η Ρούλα ήθελε και ταξιδάκια μονοήμερα, αφήνοντας το παιδί να το φυλάει η μητέρα του Μάνου.
Οι μόνοι που ήταν κοντά στην Τζωρτζίνα ήταν ο παππούς, ο πατέρας του Μάνου, η γιαγιά, η μάνα του Μάνου και ο σύντροφος της μητέρας του Μάνου, εφόσον οι γονείς του είναι χωρισμένοι από μικρό παιδί που ήταν ο Μάνος και πιο πολύ μια φίλη μας η «νονά», όπως την έλεγε η Τζωρτζίνα. Εγώ και η κοινή μας φίλη (νονά) πηγαίναμε σχεδόν καθημερινά στο σπίτι για να είμαστε κοντά στους γονείς για ψυχολογικούς λόγους και να βλέπουμε και την Τζωρτζίνα. Πώς είναι, να της κάνουμε παρέα για να μπορεί πάλι το παιδί να επανέλθει με ένα γέλιο, με ένα χάδι.
Αυτό που μου είχε κάνει εντύπωση ήταν ότι επειδή η Τζωρτζίνα δεν μπορούσε να σταθεί το κεφαλάκι της ευθεία στο μαξιλαράκι συνέχεια έφευγε στα πλάγια γέρνοντας το κεφαλάκι της και αντίκρισα την μητέρα πολλές φορές να της πιάνει το κεφάλι με ένα πολύ απότομο τρόπο ώστε να το βάλει πάλι στην σωστή θέση. Είχα παρέμβει και της είχα πει: «Αν σε ξαναδώ να κάνεις έτσι στο παιδί απότομα το κεφαλάκι της θα σου σπάσω το δικό σου κεφάλι». Η απάντησή της ήταν να σου λέει: «Δεν παθαίνει τίποτα, χαϊδεύεται η Τζωρτζίνα».
Καθόμασταν στο μπαλκόνι και κάποιες φορές έκλαιγε η Τζωρτζίνα, προφανώς γιατί μόνο έτσι μπορούσε να συνεννοηθεί πλέον, όπως ένα μωρό και αντί να σηκωνόταν να πάει μέσα στο παιδί όπως θα έκανε μία μάνα που είναι το σπλάχνο της, σηκωνόταν και πήγαινε είτε ο πατέρας ο Μάνος είτε η νονά. Και όταν πήγαινε η ίδια αναστέναζε, λέγοντας πάλι: «Χαϊδεύεται η Τζωρτζίνα, επίτηδες το κάνει»!
Έβλεπες μια μάνα που έχει χάσει δύο παιδιά, ένα παιδί τετραπληγικό και να μην έχει καμία κατάθλιψη, αντιθέτως ένας άνθρωπος άλλος θα είχε κλειστεί στον εαυτό του. Ο Μάνος τον έκανε η κατάσταση αυτή να δουλεύει πολλές ώρες, έφτανε μέχρι και τις 15 ώρες ημερησίως, είτε για οικονομικούς λόγους για να μπορεί να ανταπεξέλθει στην ιατρική αποκατάσταση του παιδιού, είτε για να ξεχνιέται, έβρισκε διέξοδο στο τιμόνι, στη δουλειά».
">
">
">
">
">
">
">