Δύο δεκαετίες μετά την πρώτη ταινία, η Miranda Priestly επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με το πολυαναμενόμενο σίκουελ του «The Devil Wears Prada», με τη Meryl Streep να φέρνει μαζί της όλη την αιχμηρή κομψότητα που τη μετέτρεψε σε θρύλο.

Η ταινία μας μεταφέρει στο 2026, όπου ο κόσμος των περιοδικών μόδας παλεύει με την κυριαρχία των αλγορίθμων και της ψηφιακής εποχής, όμως η αύρα της Miranda παραμένει το απόλυτο σημείο αναφοράς.

Με το αρχικό καστ να επανενώνεται, η νέα ιστορία υπόσχεται μια δόση νοσταλγίας αλλά και μια φρέσκια ματιά στην «ήσυχη πολυτέλεια» (quiet luxury) που ορίζει τη μόδα σήμερα. Το δύσκολο έργο να διαδεχθεί τη θρυλική Patricia Field ανέλαβε η επί χρόνια συνεργάτιδά της, Molly Rogers, η οποία έχει υπογράψει το στυλ του Sex and the City και του And Just Like That…

Η Rogers δημιούργησε ένα οπτικό υπερθέαμα που ισορροπεί ανάμεσα στα κλασικά fashion statements και τις σύγχρονες τάσεις, χρησιμοποιώντας τη μόδα ως εργαλείο για να δείξει την εξέλιξη των χαρακτήρων.

Από τα «menswear-inspired» looks της Andy μέχρι τις εντυπωσιακές δημιουργίες για τη Miranda, τα κοστούμια της Molly Rogers είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ταινίας, αποδεικνύοντας ότι το στυλ παραμένει η πιο ισχυρή «πανοπλία» στον σκληρό κόσμο της μόδας. Έτσι και ένα σύνολο που φόρεσε η Miranda δίχασε το Internet. Καλώς ή κακώς;

The Devil Wears Prada 2 και οι πρώτες… μοδίστικες αντιδράσεις

Το look που επιμελήθηκε η Molly Rogers και είναι το ιδανικό παράδειγμα για το πώς μια ενδυματολογική επιλογή μπορεί να προκαλέσει «θύελλα» αντιδράσεων. Η Miranda Priestly, η γυναίκα που ταύτισε το όνομά της με την απόλυτη, αυστηρή κομψότητα, εμφανίζεται με ένα toreador-style jacket από τη συλλογή Autumn 2025-26 του βελγικού οίκου Dries Van Noten.

Το κομμάτι αυτό, με τα μεταξένια κρόσσια που κινούνται σε κάθε βήμα, κοστίζει 5.450 δολάρια και έχει γίνει το επίκεντρο μιας έντονης διαφωνίας: είναι υψηλή ραπτική ή θυμίζει «ριχτάρι από το σαλόνι της γιαγιάς»;

Παρά τις αντιδράσεις, η Rogers φαίνεται να έκανε μια πολύ συνειδητή επιλογή. Το jacket, με τις αποχρώσεις της ελιάς και του γαλαζοπράσινου, που παραπέμπουν σε βενετσιάνικο παλάτσο, συνδυάζεται με μια pencil φούστα σε κεραμιδί τόνους, δημιουργώντας μια σιλουέτα που φωνάζει «ξέρω ποια είμαι».

Αυτό το look δεν είναι απλώς μια εμφάνιση γραφείου, αλλά μια δήλωση ισχύος. Η Miranda Priestly δεν ακολουθεί τους κανόνες, τους ορίζει, και με αυτό το τολμηρό outfit αποδεικνύει ότι ακόμα και στα 2020s, παραμένει η αδιαμφισβήτητη κυρίαρχος του στυλ που δεν φοβάται να ρισκάρει.

Οι αντιδράσεις και τα σχόλια

Ωστόσο, δεν έμειναν όλοι ενθουσιασμένοι με αυτή τη στροφή στην γκαρνταρόμπα της Miranda. Στα social media έχει ξεσπάσει ένας μίνι «πόλεμος», με πολλούς χρήστες να χαρακτηρίζουν την επιλογή της Molly Rogers ως υπερβολικά «γεροντίστικη».

Οι επικριτές του look υποστηρίζουν ότι τα έντονα κρόσσια και η συγκεκριμένη χρωματική παλέτα θυμίζουν περισσότερο vintage ριχτάρι ή διακοσμητικά από σαλόνι γιαγιάς, παρά την αιχμηρή και μοντέρνα αισθητική που θα περιμέναμε από μια σιδηρά κυρία της μόδας το 2026. Για κάποιους, η Miranda Priestly φαίνεται να έχασε το class της, επιλέγοντας ένα κομμάτι που «φωνάζει» εκκεντρικότητα χωρίς την απαραίτητη φινέτσα.

Αναπόφευκτη η σύγκριση με το παρελθόν

Η σύγκριση με το παρελθόν είναι αναπόφευκτη και, για πολλούς, σοκαριστική. Στην πρώτη ταινία, η γκαρνταρόμπα της Miranda ήταν ο ορισμός του old money chic και της απόλυτης αυστηρότητας: δομημένα παλτό, πολυτελείς γούνες, μεταξωτά μαντιλια Hermes και μια παλέτα που κινούνταν στο μαύρο, το γκρι και το βαθύ κόκκινο. Τότε, το στυλ της απέπνεε μια «ήσυχη» αλλά τρομακτική εξουσία.

Σήμερα, η στροφή της Molly Rogers προς ένα πιο maximalist look -με τον όγκο και τα κρόσσια του Dries Van Noten- δείχνει μια Miranda που δεν φοβάται να γίνει το επίκεντρο της προσοχής με έναν πιο θορυβώδη τρόπο. Ενώ το 2006 η δύναμή της κρυβόταν στις λεπτομέρειες, το 2026 φαίνεται πως η «σιδηρά κυρία» της μόδας επιλέγει να την επιβάλλει μέσα από την εκκεντρικότητα.

Τελικά, είναι αυτή η νέα εικόνα της Miranda Priestly μια ευφυής εξέλιξη που συμβαδίζει με την εκκεντρικότητα της σύγχρονης high fashion ή πρόκειται για μια ενδυματολογική αστοχία που προδίδει τον χαρακτήρα που αγαπήσαμε;