Αλκυόνη Παπαδάκη: Στο γηροκομείο Χανιών η συγγραφέας – «Έχασα το σπίτι μου, μέσα σε ενάμιση χρόνο “έφυγαν” ο άντρας μου και ο 42χρονος γιος μου»

Με καταγωγή από το Νιό Χωριό Χανίων, η Αλκυόνη Παπαδάκη έχει καταφέρει να χαράξει τη δική της πορεία στον χώρο της λογοτεχνίας, αποκτώντας μια ιδιαίτερη συγγραφική ταυτότητα, που ξεχωρίζει για τον λυρισμό της και την ευαισθησία με την οποία προσεγγίζει τον άνθρωπο. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Espresso, η σπουδαία συγγραφέας πλέον φιλοξενείται στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων. Η ίδια μιλά ανοιχτά για τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή της, την απόφαση να αποχωριστεί το σπίτι της και όσα γνώριζε μέχρι τότε, ενώ παράλληλα αναφέρεται στην απώλεια του συζύγου της και του 42χρονου γιου της, στον πόνο που εξακολουθεί να κουβαλά, αλλά και στους ανθρώπους και τις απλές καθημερινές στιγμές που της δίνουν κουράγιο να συνεχίζει.

Στο γηροκομείο Χανιών η σπουδαία συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη

Πώς είναι σήμερα η κατάσταση της υγείας σας;

Γενικά, η υγεία μου είναι καλή. Αντιμετωπίζω κάποια προβλήματα με τα πόδια και τη μέση μου, που με ταλαιπωρούν στην καθημερινότητά μου. Παρ’ όλα αυτά, προσπαθώ να παραμένω δραστήρια και να κάνω όσα περισσότερα μπορώ.

Πώς περνάτε τις ημέρες σας στο Γηροκομείο Χανίων;

Θέλω να είμαι πάντα με τους άλλους. Μου αρέσει να επικοινωνώ, να ενδιαφέρομαι για τους ανθρώπους και να βοηθάω, όπου μπορώ. Ακόμη και μια μικρή πράξη έχει σημασία. Μπορεί να δω κάποιον που χρειάζεται βοήθεια ή να ανάψω το φως για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Έχω πάντα την έγνοια των ανθρώπων που βρίσκονται δίπλα μου. Δεν είναι απλώς το αίσθημα της προσφοράς. Είναι η ανάγκη της κοινωνίας, της ανθρώπινης επαφής. Δεν μπορώ να είμαι μόνη μου.

Ποιοι άνθρωποι σάς δίνουν σήμερα τη μεγαλύτερη δύναμη;

Με συγκινεί πάρα πολύ το γεγονός ότι έρχονται να με επισκεφτούν άνθρωποι που δεν με γνωρίζουν προσωπικά. Μαθαίνουν ότι βρίσκομαι εδώ και θέλουν να με συναντήσουν. Με αγκαλιάζουν, με φιλούν, μου μιλούν με αγάπη. Αυτή η ανθρώπινη επαφή είναι που με κρατάει και μου δίνει δύναμη ζωής. Είναι, πραγματικά, πολύ σημαντικό να αισθάνεσαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που σε σκέφτονται.

Πώς βιώνετε την απόφαση να αφήσετε το σπίτι σας και να εγκατασταθείτε στο γηροκομείο;

Είναι μια μεγάλη αλλαγή για μένα. Δεν έχω ακόμα συνειδητοποιήσει πλήρως ότι ξεριζώθηκα, ότι άφησα το σπίτι μου και τη ζωή που είχα συνηθίσει για τόσα χρόνια. Είναι δύσκολο να αποχωρίζεσαι όλα όσα αποτελούσαν τον κόσμο σου. Ωστόσο, επέλεξα να βρίσκομαι εδώ, γιατί χρειάζομαι περισσότερη φροντίδα, ασφάλεια και ανεξαρτησία. Είμαι ευχαριστημένη από τη συμπεριφορά του προσωπικού και αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε έναν χώρο όπου με φροντίζουν.

Δεν είχατε κάποιον συγγενή να μείνετε μαζί;

Έχω την αδερφή μου, αλλά δεν μου αρέσει να φορτώνομαι σε κανέναν, θέλω να είμαι ανεξάρτητη, να έχω τον χώρο μου…

Μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο χάσατε τον σύζυγο και τον γιο σας. Πώς βιώσατε αυτές τις δύο τόσο μεγάλες απώλειες;

Είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια. Στην ενάμιση χρόνο τούς έχασα και τους δύο. Η απώλεια του παιδιού μου είναι μια πληγή, που παραμένει ανοιχτή. Είναι κάτι τρομερά δύσκολο και δεν έχω ακόμη συνειδητοποιήσει πλήρως όλα όσα συνέβησαν. Και δεν είμαι μόνο εγώ που πονάω. Είναι και η υπόλοιπη οικογένεια. Είναι κι αυτοί πληγωμένοι. Πολύ.

Πώς βιώσατε την απώλεια του γιου σας;

Ο γιος μου το τελευταίο διάστημα κατανάλωνε αλκοόλ και τελικά έφυγε από τη ζωή από κίρρωση του ήπατος. Ήταν μόλις 42 ετών το παιδί μου. Δεν είναι εύκολο να διαχειριστεί κανείς μια τέτοια απώλεια. Είχαν προηγηθεί πολλές νοσηλείες και περάσαμε πολύ δύσκολες στιγμές. Εκείνη την ημέρα είχα μόλις φύγει από το νοσοκομείο, έχοντας ακόμη κάποιες ελπίδες ότι θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα της υγείας του. Δυστυχώς, η καρδιά του δεν άντεξε. Στις 10 το βράδυ με πήραν τηλέφωνο και μου ανακοίνωσαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Μπορείτε να φανταστείτε τι πέρασα εκείνη τη στιγμή…

Πηγή: Espresso