Αγγελική Ηλιάδη: «Με τον θάνατο του συντρόφου της, δεν είχε που να ακουμπήσει» λέει ο πνευματικός της

Μεγάλη έκταση έχει λάβει η συνέντευξη που παραχώρησε η Αγγελική Ηλιάδη στο διαδικτυακό podcast της Ελίνας Παπίλα, Unblock, στο οποίο υποστηρίζει ότι δέχτηκε σωματική και ψυχολογική κακοποίηση από τον επιχειρηματία της νύχτας, Μπάμπη Λαζαρίδη.

Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Μπάμπης Λαζαρίδης υπήρξε παντρεμένος με την τραγουδίστρια Πόπη Μαλλιωτάκη, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Βασίλη –δείτε πώς απαντά η ίδια στα όσα συνέβησαν. Αργότερα, από την σχέση του την τραγουδίστρια Αγγελική Ηλιάδη απέκτησε έναν ακόμα γιο, τον Μπάμπη. Ο επιχειρηματίας έφυγε από την ζωή το 2008 όταν τον πυροβόλησαν στη Βούλα έξω από ξενοδοχείο.

Τι αποκάλυψε ο πνευματικός της Αγγελικής Ηλιάδη

Ο πνευματικός της Αγγελικής Ηλιάδη, μιλώντας στην εκπομπή Buongiorno σήμερα, Πέμπτη 19 Μαρτίου, με τον ίδιο να αποκαλύπτει για την εποχή που δολοφονήθηκε ο σύντροφος και πατέρας του παιδιού της τραγουδίστριας: «Όντως, εκείνη την περίοδο, η Αγγελική Ηλιάδη με τον θάνατο του συντρόφου της, δεν είχε που να ακουμπήσει. Τότε, ένα άλλο πνευματικό μας παιδί, η Πέγκυ Ζήνα, της συνέστησε, αν θέλει να βρει δύναμη και κουράγιο να έρθει στο Μοναστήρι μας και σε εμένα.

Πράγματι ήρθε, ερχόταν κάθε μέρα, έμεινε και αρκετές ημέρες στη Ναύπακτο, ερχόταν κάθε μέρα στο Μοναστήρι και συζητούσε και με εμένα και με τους μοναχούς και δε χρειάστηκε κανέναν ψυχολόγο ή ψυχίατρο και να ξεπεράσει αυτό το μεγάλο ψυχικό σοκ που υπέστη. Ήταν σε μια αλλόκοτη ψυχική κατάσταση. Αλλού περπάταγε και αλλού βρισκόταν. Τα γνώριζα αυτά που είπε στη συνέντευξή της, αλλά δε μπορώ να πω πράγματα από την εξομολόγηση γιατί είμαι πνευματικός Μπορώ να σας πω για την ψυχική της κατάσταση και ότι πολύ σύντομα με τη βοήθεια της θρησκείας και του Θεού στάθηκε στα πόδια της και μεγάλωσε το παιδάκι της».

Τι είπε η Αγγελική Ηλιάδη για την δολοφονία του Μπάμπη Λαζαρίδη

Η Αγγελική Ηλιάδη, μεταξύ άλλων στο podcast μιλά για τις στιγμές που έζησε με την δολοφονία του Μπάμπη Λαζαρίδη, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ήμουν ένα κορίτσι που βρέθηκα σε μία κατάσταση χωρίς να το καταλάβω και επειδή πολλές γυναίκες οι οποίες έχουν κακοποιηθεί, ξέρουνε πώς γίνεται αυτό… Σιγά σιγά ο άλλος σου παίρνει ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι, άλλο ένα κομματάκι και ξαφνικά βρίσκεσαι εγκλωβισμένη, φυλακισμένη και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Δεν ήταν μόνο ψυχολογική η κακοποίηση ήταν και σωματική. Κάποια στιγμή βρίσκεσαι να είσαι ένα άβουλο πλάσμα υπό το καθεστώς φόβου και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, έχεις χάσει τον εαυτό σου απλά.

Πέρα από το παίδι μου, ο τρόπος που έφυγε αυτός ο άνθρωπος από τη ζωή ήταν πάρα πολύ σκληρός και εγώ θυμάμαι ότι τότε μιλούσα με τον πνευματικό μου και δεν του είπα ποτέ γι’ αυτό, δεν το σκεφτόμουν καν το τι είχα βιώσει εκείνα τα χρόνια μπροστά σε αυτό που είχε πάθει εκείνος ο άνθρωπος. Μου φαίνοταν πάρα πολύ κακό να πω κάτι άσχημο γι’ αυτόν. Σιγά σιγά, όταν συνήλθα, άρχισα να σκέφτομαι όλα αυτά που είχα περάσει. Είχε και νοσοκομεία και πολλά. Πολύ σκληρά πράγματα. Ήμουν ένα φυλακισμένο πλάσμα, δεν μπορούσα να δω ούτε την οικογένειά μου. Δεν είχα έλεγχο σε τίποτα. Δεν γινόταν να φύγω γιατί είχα γεννήσει το παιδί μου. Το είχα δοκιμάσει πολλές φορές. Οι γονείς μου δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι. Είχα δοκιμάσει να φύγω αλλά υπήρχαν απειλές, υπήρχαν διάφορα πράγματα. Στο λέω και φορτώνω.

Για κάποια λόγο το κράταω μέσα μου αυτό και αισθανόμουν μια αδικία γιατί κανένας δεν ξέρει τι έχω περάσει. Πάντα άκουγα άσχημα σχόλια για εκείνη την περίοδο, χωρίς κανένας να ξέρει… Ήταν δύσκολο να αντιδράσουν οι άνθρωποι που ήταν κοντά μου. Έλεγα πάντα ότι δεν έκανα κακό σε κανέναν και ότι δεν χώρισα ποτέ κανέναν, απλά τα έφερε έτσι η μοίρα και ερωτεύτηκα αυτόν τον άνθρωπο, χωρίς να καταλάβω τι άνθρωπος ήταν και τι μπορεί να είχε μέσα του και πώς θα το έβγαζε αυτό πάνω μου.

Ήταν πάρα πολύ σκληρό για ένα κορίτσι 24 ετών να το περνάει αυτό και να μην ξέρει αν θα ξημερώσει η επόμενη μέρα, γιατί είχα ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ. Πολλές φορές φοβόμουν και για το παιδί που είχα στην κοιλιά μου. Οι γονείς μου γνώριζαν αλλά δεν γινόταν να κάνουν κάτι, πίστεψέ με. Υπήρχαν πάρα πολλές απειλές. Ήταν ένας δύσκολος άνθρωπος, σκληρός, ο οποίος δεν ήθελε ποτέ να με αφήσει να φύγω. Δεν ξέρω πώς πέντε χρόνια υπέμεινα αυτή την κατάσταση. Κάποια στιγμή μού είχε περάσει από το μυαλό να πάρω ένα τηλέφωνο (σε γραμμή βοήθειας για κακοποιημένες γυναίκες), αλλά δεν τολμούσα. Φοβόμουν μην μου πάρουν το παιδί, να μην κάνουν κακό στους γονείς μου, υπήρχαν τέτοιες απειλές. Έλεγα τότε “καλά να πάθεις, αφού εσύ επέλεξες να εισαι με αυτόν τον άνθρωπο, κάτσε και φάτο τώρα».