Η Κάτια Δανδουλάκη, το πρωί της Κυριακής 29 Δεκεμβρίου, βρέθηκε ως καλεσμένη στο πλατό της εκπομπής του MEGA, Χαμογέλα και Πάλι, και παραχώρησε μία πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη, κατά την οποία μίλησε για την καριέρα της, αλλά και για την προσωπική της ζωή, κάτι που σπάνια κάνει.
Η συνέντευξη της Κάτιας Δανδουλάκη στο Χαμογέλα και Πάλι
«Ήμουν ένα παιδί που μεγάλωσε μόνο του, μοναχοπαίδι και είχα μάθει να μην ενοχλώ. Η μητέρα μου ήταν δασκάλα, τις οφείλω πάρα πολλά. Μου έλεγε “θα παίξεις αλλά δεν θα με ενοχλείς, γιατί κάνω μία δουλειά, και μετά θα κάτσουμε μαζί και θα κάνουμε ό,τι παιχνίδια θέλουμε” και εγώ καθόμουν μόνη μου ήσυχα.
Είχα μάθει, λοιπόν, να είμαι καλά με τον εαυτό μου και αυτό με βοήθησε. Επειδή και η μητέρα μου είχε κλίση στο θέατρο αλλά τότε θεωρείτο πρόστυχο επάγγελμα το να είσαι ηθοποιός, και δεν την άφησαν να βγει στο θέατρο, αλλά με πήγαινε και κατάλαβα λίγο λίγο ότι έπαιζα ρόλους και όταν έφτασε η στιγμή που έπρεπε να επιλέξω τι θα κάνω στη ζωή μου, τόλμησα να πω ότι θα είμαι στο θεατρικό έργο της τάξης μας. Εκεί πήρα το μεγάλο ρίσκο να αρθρώσω θεατρικό λόγο. Από τότε εξομολογήθηκα στους δικούς μου ότι θα δώσω στο πανεπιστήμιο – ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, και πέρασα στη Νομική για να ηρεμήσουν – αλλά πέρασα και στην σχολή του Θεάτρου Τέχνης.
Εκεί πολύ γρήγορα είπα στη μαμά μου και τον μπαμπά μου “μη σας κοροϊδευω, το ενδιαφέρον μου είναι εκεί”. Ο μπαμπάς έκλαψε με δάκρυα πικρά αλλά με έβαλε να ορκιστώ ότι αν δεν πάω καλά στο θέατρο να το αφήσω γρήγορα. Ήταν πολύ σωστό αυτό γιατί μπορεί να αγαπάμε το θέατρο αλλά να μην κάνουμε για το θέατρο. Ήταν ο πρώτος που ερχόταν μαζί μου στο θέατρο», εξομολογήθηκε αρχικά για την παιδική της ηλικία, τους γονείς της, αλλά και τον τρόπο που μπήκε η υποκριτική στη ζωή της – δείτε εδώ την ηλικία και την πραγματική της καταγωγή.
Και σε άλλο σημείο της συνέντευξης, με αφορμή της αγάπη της για το επάγγελμά της, αποκάλυψε: «Το κραταώ από τα μαλλιά αυτό το όνειρο, γιατί αισθάνομαι ότι δεν έχω άλλο τρόπο έκφρασης. Όταν είμαι στο θέατρο, είμαι νιώθω ασφάλεια, νιώθω ευτυχισμένη, νιώθω πλήρης. Βεβαίως μου κάνει κέφι να ταξιδεύω, να δω τη γη. Πηγαίνω πολύ συχνά κρουαζίερες με τις φίλες μου, αλλά αυτό είναι περιστασιακό. Αυτό που “σφραγίζει” τη ζωή μου είναι πότε θα ξαναγυρίσω να παίξω το επόμενο έργο. Θα ήθελα να φύγω από αυτή τη ζωή μέσα σε μία σκηνή χαράς, να γελάω πάνω σε έναν ρόλο και να φύγω έτσι».
Στη συνέχεια, μίλησε και για τον σύζυγό της, Μάριο Πλωρίτη, ο οποίος όταν έφυγε από τη ζωή “την τσάκισε” – δείτε εδώ όσα δεν γνωρίζατε για τον μυστικό της γάμο και τις δύο απώλειες που την συγκόνισαν. «Ο Μάριος ήταν πια στην μεγάλη του δημιουργική στιγμή, ήταν δάσκαλος μου στη Σχολή Θεάτρου Τέχνης. Εκεί έπαθα τη μεγάλη ζημιά εγώ. Ένιωσα ένα συναίσθημα ότι αυτός οο άνθρωπος με έναν τρόπο θα σφραγίσει την ζωή μου με αόριστο τρόπο. Δεν ήταν αυτό που λένε για τον κεραυνοβόλο έρωτα. Δεν μπορώ να το βάλω ακόμα σε λόγια τι σημαίνει “θα σφραγίσει τη ζωή μου”. Είχα κάποιους δεσμούς από παιδί και περιμένα να γίνουν έτσι τα πράγματα. Και έγινε απόμόνο του, ξαφνικά.
Κόντεψα να χάσω την ψυχή μου όταν “έφυγε”. Γι” αυτό έπαθα και κατάθλιψη και υπερκόπωση. Επειδή είμαι άνθρωπος της χαράς, δεν μου άρεσε αυτό. Έβλεπα κόσμο στο θέατρο και έτρεχε ιδρώτας πάνω μου και σκεφτόμουν πώς θα τους αντιμετωπίσω. Αρά κατάλαβα ότι αυτό δεν ήταν κανονικό. Πήγα στον γιατρό και λίγο λίγο και με χάπια και με σύμβουλο αυτογνωσίας το αντιμετώισα. Χρειάστηκα 5-6 χρόνια για να πάρω τα πάνω μου. Δούλευα όμως σε αυτή την διάρκεια. Τώρα το αντιμετωπίζω με χαμόγελο. Γελάγαμε πάρα πολύ. Μου έρχονται εικόνες μόνο χαράς. Πάντα όπου πηγαίναμε ήμασταν χέρι χέρι. Πηγαίναμε περιπάτους. Μου μένουν μόνο τα όνειρά μας και οι καλές μας στιγμές. Το μόνο αρνητικό που μου μένει από τον Μάριο Πλωρίτη ήταν η αρρώστια στο τέλος», εξομολογήθηκε.
">
">
">
">
">
">
">