Δύσκολες στιγμές βιώνει ο Νίκος Χαρδαλιάς και η οικογένειά του, καθώς σαν σήμερα, 21 Νοεμβρίου, έφυγε από τη ζωή ο πατέρας του. Ο Πειριφερειάρχης Αττικής πριν από 1 χρόνο αποχαιρέτησε για πάντα τον πατέρα του ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 92 ετών, βυθίζοντας τον πολιτικό σε απέραντη θλίψη και πένθος.
Συγκινεί ο Νίκος Χαρδαλιάς για τον 1 χρόνο από τον θάνατο του πατέρα του
Σήμερα λοιπόν, Κυριακή, πραγματοποιήθηκε το ετήσιο μνημόσυνο του Γιώργου Χαρδαλιά, με τον Νίκο Χαρδαλιά να μοιράζεται ένα στιγμιότυπο από το μνήμα του πατέρα του και να γράφει το εξής συγκινητικό μήνυμα: «Ένας χρόνος χωρίς εσένα, Αρχοντάκο μου.. Δεν πέρασε ούτε μια μέρα που να μη σε σκέφτηκα. Μας λείπεις όσο δεν χωράνε οι λέξεις. Ζεις Πατέρα μου, μέσα στο αίμα μου, στο μυαλό μου, στην καρδιά μου. Για πάντα».

Χαρδαλιάς: «Ραγίζει καρδιές» η ανάρτηση για τα γενέθλια του μπαμπά του – «Μας λείπεις»
Ο Γιώργος Χαρδαλιάς είχε καταγωγή από τη Γρανίτσα Ευρυτανίας ενώ μεγάλη ήταν η αγάπη του και για τον Βύρωνα , στην κοινωνική ζωή του οποίου ήταν ιδιαίτερα δραστήριος μέχρι το τέλος. Από νεαρή ηλικία ακολούθησε τον δρόμο του εμπορίου, καταφέρνοντας να διακριθεί ως επιχειρηματίας, με σεμνότητα και συνέπεια, ενώ όσοι τον γνώριζαν μιλούν για έναν άνθρωπο ευθύ, που στήριζε πάντα τους γύρω του και κέρδιζε τον σεβασμό με την ακεραιότητα και την ευγένειά του.
Τα σπαρακτικά του λόγια
Ο Νίκος Χαρδαλιάς πέρυσι τέτοια εποχή αποκάλυψε τον θάνατο του πατέρα μου μέσα από μία σπαρακτική ανάρτηση, γράφοντας χαρακτηριστικά: «Πατέρα μου αγαπημένε, Αρχοντάκο μου γλυκιέ, σήμερα ανήμερα της Παναγιάς μας η καρδιά μου ραγίζει, γιατί έφτασε εκείνη η ώρα που χρόνια τώρα δεν ήθελα ποτέ να σκέπτομαι και φάνταζε τόσο μα τόσο μακρινή. Η ώρα του αποχειρετισμού. Έφυγες ήσυχος, χαμογελαστός, αγέρωχος, όπως ήσουν σε όλη σου την ζωή, σαν ήλιος που βασιλεύει αθόρυβα, αλλά να ξέρεις πατέρα μου ότι αφήνεις πίσω σου ένα φως που στο ορκίζομαι δεν θα σβήσει ποτέ.
Μέσα στη σιωπή αυτής της μέρας, νιώθουμε με την Δήμητρα, με τη Γιώτα, με τις εγγονές σου που τόσο λάτρεψες και σε λάτρεψαν, την ανάσα σου να πλανιέται γύρω μας σαν ο δικός μας άνεμος, η ξεχωριστή μας αύρα, που μας αγγίζει χωρίς να την βλέπουμε. Πατέρα μου, ήσουν το πρώτο μου λιμάνι, η σταθερή μου πυξίδα, ο άνθρωπος που χρόνια τωρα έκανε τον κόσμο μου πιο απλό, πιο δυνατό, πιο αληθινό, που με έμαθε να είμαι υπεύθυνος και χρήσιμος για όλα και όλους, να αγαπώ τους ανθρωπους. Τώρα θα λείπεις, η καρδιά μου θα βαραίνει, μα το μοναδικό σου αποτύπωμά θέλω να ξέρεις ότι θα λάμπει πάντα μέσα της σαν εκείνο το άστρο που δεν έμαθε ποτέ να αποδέχεται ή να γνωρίζει τη νύχτα και το σκοτάδι.
Αρχοντάκο μου, σε αποχαιρετώ με δάκρυα μα και με μια αγάπη που ξεχειλίζει, μια αγάπη που δεν χωρά σε λέξεις. Να ταξιδέψεις ήρεμα εκεί όπου δεν υπάρχει πόνος. Κι εγώ… θα σε βρίσκω πάντα στο φως του κάθε μου πρωϊνού, στο θρόισμα των φύλλων εκεί στις αγαπημένες μας γειτονιές του Βύρωνα της καρδιάς μας, στην αθόρυβη δύναμη που χρόνια τώρα μου έδινες και που σήμερα μου αφήνεις κληρονομιά. Καλό σου ταξίδι, Πατέρα μου. Θα είσαι για πάντα η πιο γλυκιά σκιά δίπλα στο κάθε βήμα μου. Μέχρι να ξαναβρεθούμε»




">
">
">
">
">
">
">
">