Ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης έγινε 40 ετών και θέλησε να μοιραστεί με τους διαδικτυακούς του φίλους μια αναδρομή στη χρονιά που πέρασε, η οποία είχε απώλειες, δύσκολες στιγμές, αλλά και σημαντικές δημιουργικές στιγμές. Ο ηθοποιός δημοσίευσε μία παλιά και μία πρόσφατη φωτογραφία του, συνοδεύοντάς τες με ένα μακροσκελές κείμενο στο οποίο μίλησε για την απώλεια ενός πολύ αγαπημένου του φίλου, τον αποχωρισμό από ένα φυτό που είχε ξεχωριστή θέση στη ζωή του, αλλά και για τα νέα επαγγελματικά εγχειρήματα που δημιούργησε μέσα στη χρονιά.
Μεταξύ άλλων, αναφέρθηκε στους ανθρώπους που στάθηκαν στο πλευρό του, εξηγώντας πως οι νέοι χώροι που δημιούργησε έχουν ως βασικό σκοπό να προσφέρουν ένα μέρος όπου οι αγαπημένοι του φίλοι θα μπορούν να συναντιούνται, να δημιουργούν και να μοιράζονται στιγμές. Κλείνοντας την εξομολόγησή του, ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης αφιέρωσε τα 40ά γενέθλιά του στους ανθρώπους που αγαπά και επέλεξε το λευκό ως το χρώμα που θέλει να συμβολίζει τη νέα χρονιά της ζωής του.
Αναλυτικά όσα έγραψε ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης για τα 40ά του γενέθλια
«40 λοιπόν. Περίεργο. Στρογγυλό και ωραίο. Αυτή η σκατόφατσα στη φωτογραφία είμαι εγώ που προσπαθώ να ανοίξω –μάταια, όπως φαίνεται– ένα αναψυκτικό. 40 και ένας ακόμα χρόνος προστέθηκε. Για την ακρίβεια, ένας πάρα πολύ ιδιαίτερος χρόνος προστέθηκε. Και τι δεν είχε αυτός, φίλε: Αρχικά έχασα έναν κολλητό μου, με όλη την έννοια της λέξης κολλητός, κολτσίδας ρε παιδί μου, φιλαράκος από τους λίγους που θα τον αγαπώ παντοτινά. Έχασα και τον πιο αγαπημένο μου αρωματικό θάμνο. Πέρυσι τέτοιο καιρό ξεκίνησε να μαραίνεται, δεν κατάφερα να τον σώσω. Δεν πειράζει όμως, έχω κρατήσει το χώμα μέσα στη γλάστρα, έχει τις ρίζες του ακέραιες, μπορεί να ξαναπάρει, ποιος ξέρει. “Ανάθεμά σε, πήλινο, κι εσύ, παλιοβοτάνι”.
Κι ενώ έλεγα πως είναι βασανιστικός αυτός ο χρόνος, συνειδητοποίησα τι άλλο έχω κάνει μέσα σ’ αυτόν. Και έκανα πολλά, μικρέ μου. Έχτισα τρία νέα «σπιτάκια» από τον προηγούμενο Νοέμβρη, από το πουθενά, από την τρέλα μου και την επιθυμία μου. Αύριο ανοίγει η «Φίρμα» (θα φας μοναδικές πίτες από τα χέρια της Ίρμας), δίπλα στο πρωτότοκο παιδί, τη «Λόντζα» –που άνοιξε και παρακλάδι αυτόν τον χρόνο– και ένα στούντιο φωτογραφίας, το backlight studio –κληρονομιά ο χώρος από τη γιαγιά– πόσα καρπούζια πια!
Αυτά έγιναν για να υπάρχουν, να αναπνέουν και να ανθίζουν μέσα οι πιο αγαπημένοι μου άνθρωποι, οι φίλοι μου. Αφού μπορώ να σπείρω, θα σπείρω και όλοι μαζί θα τα ποτίζουμε. Μέσα σ’ αυτά υπάρχουν με κοινό τρόπο η Χρύσα, η Αθηνά, ο Παύλος, ο Παναγιώτης και λέω να χτίσω κι άλλα για να υπάρχουν η Ειρήνη, η Μαρία, ο Νικόλας, η Βαλέρια, η Κατερίνα, ο Δημήτρης, ο Γιωργής, η Αθανασία. Δεν φαντάζεσαι πόσο απολαμβάνω να είμαι εκεί γι’ αυτούς. Όπως ήταν κι αυτοί για μένα φέτος. Όπως πάντα. Για πάντα. Τους ευγνωμονώ. Τα 40 μου είναι αφιερωμένα σ’ αυτούς! Εκεί που νόμιζα πως το μαύρο είναι το αγαπημένο μου χρώμα, θα αναθεωρήσω για φέτος και θα πω το λευκό. Εμπρός προς το λευκό και ας μην καταφέρω ποτέ να ανοίξω το αναψυκτικό, αρκεί να προσπαθώ. Στην υγειά μας».
">
">
">
">
">
">
">
">