Ο Σταύρος Φλώρος μίλησε για πρώτη φορά με λεπτομέρειες για το σοβαρό ατύχημα που είχε στον Άγιο Δομίνικο, περιγράφοντας τις δραματικές στιγμές κατά τις οποίες πίστεψε ότι θα έχανε τη ζωή του.
Ο 22χρονος, ο οποίος υπέστη ακρωτηριασμό στο αριστερό πόδι και σοβαρό τραυματισμό στο δεξί, αναφέρθηκε στη μοιραία ημέρα που άλλαξε για πάντα την καθημερινότητά του. Μέσα από τη συνέντευξή του, που προβλήθηκε στο Live News του MEGA, μίλησε για το χτύπημα από το σκάφος, τη μάχη για να κρατηθεί στη ζωή και τις δυσκολίες που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει.
Σταύρος Φλώρος: «Ένιωθα σαν να πέθαινα σιγά-σιγά»
Ο Σταύρος Φλώρος θυμήθηκε τη στιγμή που αντίκρισε το τραυματισμένο πόδι του και συνειδητοποίησε τη σοβαρότητα της κατάστασης.
«Όταν το είδα, ήμουν, σαν, σε κατάσταση σοκ. Σκεφτόμουν: ‘Σίγουρα θα πεθάνω, 100%’. Το ένιωθα. Όπως, όταν το σκάφος προχωρούσε, ένιωθα σαν να πέθαινα σιγά-σιγά».
Δίπλα του βρισκόταν ο Μάνος Μαλλιαρός, ο οποίος, παρά το σοκ και τον πανικό, προσπάθησε να τον βοηθήσει και να τον κρατήσει στη ζωή. Ο Σταύρος Φλώρος τού ζητούσε να βρει ένα τηλέφωνο, καθώς πίστευε πως δεν θα κατάφερνε να επιβιώσει.
«Έλεγα στον φίλο μου τον Μάνο: ‘Αδερφέ, σε παρακαλώ, βρες ένα τηλέφωνο. Θέλω να πω τα τελευταία μου λόγια στη μαμά μου’».
Πώς συνέβη το σοβαρό ατύχημα
Η ζωή του άλλαξε στις 11 Μαΐου, όταν, κατά τη διάρκεια διαλείμματος από τα γυρίσματα του ριάλιτι επιβίωσης, αποφάσισε να πάει για ψαροντούφεκο μαζί με τον Μάνο Μαλλιαρό.
Όπως υποστήριξε, είχαν μαζί τους τον απαραίτητο εξοπλισμό, ωστόσο δεν υπήρχε άνθρωπος της παραγωγής στο σημείο για την ασφάλειά τους.
«Είχαμε όλα όσα μας είχε ζητήσει η παραγωγή, όπως το μπαλόνι για να μας βλέπει το σκάφος. Ήμασταν δύο άτομα, είχαμε ένα ψαροτούφεκο, είχαμε τα πάντα. Και τότε το σκάφος πλησίασε πολύ κοντά στην παραλία. Δεν ήταν κανείς από την παραγωγή εκεί για την ασφάλειά μας, και τότε συνέβη αυτό».
Τα πάντα εκτυλίχθηκαν μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα. Ο φίλος του προσπάθησε να τον προειδοποιήσει, όμως το σκάφος είχε ήδη φτάσει πολύ κοντά τους και ο ίδιος δεν πρόλαβε να αντιδράσει.
«Το σκάφος πήγαινε πολύ γρήγορα. Δεν τους νοιάζουν τα όρια ούτε τίποτα άλλο. Άκουσα τον φίλο μου τον Μάνο να μου φωνάζει: ‘Σταύρο, το σκάφος, το σκάφος’. Τότε γύρισα το κεφάλι μου και το σκάφος βρισκόταν ήδη ένα, δύο μέτρα μακριά μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα εκείνη τη στιγμή. Το σκάφος με χτύπησε και μετά η προπέλα με έκοψε».
Το πρώτο χτύπημα σημειώθηκε στην πλάτη και στο κεφάλι του. Ακολούθησε η επαφή με την προπέλα, η οποία προκάλεσε τον ακρωτηριασμό του αριστερού ποδιού πάνω από το γόνατο και τον σοβαρό τραυματισμό του δεξιού αστραγάλου.
«Το πρώτο χτύπημα ήταν, περίπου, στην πλάτη και στο κεφάλι μου, το πρώτο χτύπημα. Με αυτόν τον τρόπο, το σκάφος με έσπρωξε, και μετά βούτηξα και μετά η προπέλα μου έκοψε το πόδι πάνω από το γόνατο στο αριστερό μου πόδι και έκοψε το δεξί πόδι περίπου στον αστράγαλο».
Η στιγμή που αντίκρισε το ακρωτηριασμένο πόδι του
Παρά τη σφοδρότητα του χτυπήματος και την αιμορραγία, ο Σταύρος Φλώρος διατήρησε τις αισθήσεις του. Βγαίνοντας από το νερό, αρχικά δεν μπορούσε να αντιληφθεί τι ακριβώς είχε συμβεί. Λίγες στιγμές αργότερα κοίταξε το σώμα του και είδε πως το αριστερό του πόδι είχε αποκοπεί.
«Είχα τις αισθήσεις μου. Ήμουν ξύπνιος όλη την ώρα. Βγήκα από το νερό. Σκέφτηκα: ‘Λοιπόν, τι μου συνέβη; Τι έγινε τώρα;’. Κοιτάζω τον εαυτό μου. Νομίζω ότι όλα είναι εντάξει. Και μετά κοιτάζω το πόδι μου. Το πιάνω. Βλέπω ότι το πόδι μου είχε κοπεί εντελώς, τελείως. Κοιτούσα μέσα στο πόδι μου, στην πραγματικότητα».
Ο Μάνος Μαλλιαρός άρχισε να φωνάζει προς το σκάφος, ζητώντας από τον χειριστή να σταματήσει. Σύμφωνα με τον 22χρονο, η παρουσία τουριστών επάνω στο σκάφος αποδείχθηκε καθοριστική.
«Και τότε έρχεται ο Μάνος, φωνάζοντας: ‘Το σκάφος. Σταμάτα. Σταμάτα’. Ευτυχώς που υπήρχαν τουρίστες, άνθρωποι στο σκάφος, και το σκάφος σταμάτησε. Γιατί δεν ξέρω αν αλλιώς θα σταματούσε ή όχι».
Σταύρος Φλώρος: «Ο Μάνος με άρπαξε και με έβαλε στο σκάφος»
Ο φίλος του ήταν εκείνος που τον ανέβασε στο σκάφος, ενώ οι παρευρισκόμενοι προσπάθησαν να περιορίσουν την αιμορραγία κάνοντας τουρνικέ. Η μεταφορά του στο νοσοκομείο διήρκεσε περισσότερο από μία ώρα, με την κατάστασή του να είναι εξαιρετικά κρίσιμη.
«Ο Μάνος με άρπαξε, με έβαλε στο σκάφος. Εγώ έλεγα: ‘Δέσε το πόδι μου. Δέσε το πόδι μου’. Έκαναν τουρνικέ, και μετά από εκεί, το νοσοκομείο ήταν μακριά. Χρειάστηκε πάνω από μία ώρα για να φτάσουμε στο νοσοκομείο».
Το τμήμα του αριστερού ποδιού του που είχε ακρωτηριαστεί δεν εντοπίστηκε ποτέ, όπως αποκάλυψε ο ίδιος.
«Είχε ήδη χαθεί(το αριστερό του πόδι). Δεν το ξαναείδα ποτέ. Πραγματικά, ποτέ. Ήταν στη θάλασσα».
Τα χειρουργεία στο Μαϊάμι και ο αβάσταχτος πόνος
Ο Σταύρος Φλώρος υποβλήθηκε σε σειρά πολύωρων χειρουργικών επεμβάσεων και θεραπειών σε εξειδικευμένο κέντρο στο Μαϊάμι, προτού επιστρέψει στην Ελλάδα τον Ιούλιο.
Με πικρό χιούμορ, αποκάλυψε πως πάντοτε ήθελε να επισκεφθεί το Μαϊάμι και πως ένα από τα έπαθλα του παιχνιδιού ήταν ένα ταξίδι στην αμερικανική πόλη. Τελικά, όμως, βρέθηκε εκεί κάτω από εντελώς διαφορετικές και τραγικές συνθήκες.
«Πάντα ήθελα να πάω στο Μαϊάμι. Αυτός ήταν ο λόγος που μπήκα στο ‘Survivor’, γιατί έχουν ένα έπαθλο για να πας στο Μαϊάμι, και πάντα ήθελα να πάω εκεί. Να μπω στο παιχνίδι, να κερδίσω αυτό το έπαθλο και να πάω στο Μαϊάμι. Αλλά φτάσαμε με άλλο τρόπο, όχι και τόσο καλό».
Οι ημέρες που πέρασε στο νοσοκομείο ήταν, όπως εξομολογήθηκε, οι χειρότερες της ζωής του. Ο πόνος ήταν συνεχής και τα χειρουργεία διαδέχονταν το ένα το άλλο.
«Οι χειρότερες μέρες της ζωής μου. Δηλαδή, τόσος πόνος. Οι γιατροί, είναι καλοί. Με φρόντιζαν, αλλά ο πόνος ήταν, κάτι άλλο. Κάθε μέρα ένιωθα τόσο πολύ πόνο, φανταστικό πόνο, πραγματικό πόνο, χειρουργείο μετά το χειρουργείο».
Η νέα καθημερινότητα και η δύσκολη αποκατάσταση
Ακόμη και σήμερα, ο Σταύρος Φλώρος εξακολουθεί να βιώνει πόνους φάντασμα, ενώ προσπαθεί να δυναμώσει ξανά το δεξί του πόδι. Παράλληλα, καλείται να προσαρμοστεί σε μια καθημερινότητα στην οποία ακόμη και απλές κινήσεις, όπως το μπάνιο, απαιτούν μεγάλη προσπάθεια.
«Φυσικά, εξακολουθώ να νιώθω πόνους. Όχι τόσο έντονους όσο τότε στο Μαϊάμι, αλλά εξακολουθώ να νιώθω φανταστικούς πόνους. Το δεξί μου πόδι πονάει όταν, ας πούμε, προσπαθώ… Επειδή είναι αδύναμο τώρα. Δύο μήνες δεν έκανα τίποτα. Ξέρεις, πρέπει να ξαναχτίσω τη δύναμή μου από την αρχή. Φυσικά, όλη μου η ζωή έχει αλλάξει. Είναι δύσκολο ακόμα και να κάνω μπάνιο. Μου φαίνεται τρελό. Νιώθω σαν… ω Θεέ μου… Και είναι τόσο δύσκολο να κάνω μπάνιο. Είμαι, ξέρεις, τόσο νέος, πώς είναι δυνατόν να είναι τόσο δύσκολο; Αλλά ναι, το κάνω, αλλά είναι δύσκολο.
Ακόμα και τώρα μου φαίνεται κάτι πολύ καινούργιο. Ακόμα δεν μπορώ, ας πούμε, να τα κάνω όλα μόνος μου. Δηλαδή, ακόμα δεν μπορώ να περπατήσω σωστά. Είναι μια μεγάλη διαδικασία, κάτι τέτοιο. Ναι. Το μυαλό μου λέει: ‘Μμ’. Σκεφτόμουν: ‘Θεέ μου, όλα αυτά συνέβησαν για ένα παιχνίδι;’ Δηλαδή, είχα πάει εκεί για… Ήταν ένα παιχνίδι. Πώς μου συνέβη αυτό; Όλος ο κόσμος μου έχει αλλάξει, κυριολεκτικά. Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Προσπαθώ να είμαι θετικός, φυσικά, γιατί τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; Πρέπει να παλεύεις όπως πάντα. Αλλά είναι δύσκολο».
Παρά τις δυσκολίες και τη μακρά διαδρομή αποκατάστασης που έχει μπροστά του, ο Σταύρος Φλώρος προσπαθεί να διατηρεί θετική στάση και να διεκδικήσει ξανά την αυτονομία και τη ζωή του.
">
">
">
">
">
">
">
">