Σμαράγδα Καρύδη: Από την Αλίκη Βουγιουκλάκη στον Θοδωρή Αθερίδη – Όσα αποκάλυψε για τη ζωή της (Βίντεο)

Η Σμαράγδα Καρύδη βρέθηκε καλεσμένη στο vidcast του ΣΚΑΪ «Ποιος είσαι τελικά;» και έκανε μια προσωπική αναδρομή στη διαδρομή της. Η γνωστή ηθοποιός μίλησε για τα πρώτα της βήματα μπροστά από τις κάμερες, τις εικόνες που κουβαλά από την παιδική της ηλικία και τους ανθρώπους που επηρέασαν καθοριστικά τη ζωή και την επαγγελματική της πορεία.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στον Θοδωρή Αθερίδη, εξηγώντας πόσο σημαντική ήταν η παρουσία του τόσο στην προσωπική της ζωή όσο και στην εξέλιξή της ως δημιουργού.

Σμαράγδα Καρύση: Η Αλίκη Βουγιουκλάκη, οι γονείς της και η πρώτη εμφάνιση στον κινηματογράφο

Η Σμαράγδα Καρύδη εξήγησε πως μεγάλωσε μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το θέατρο και η τηλεόραση ήταν μέρος της καθημερινότητας. Ο πατέρας της εργαζόταν ήδη στον χώρο της υποκριτικής και οι αναμνήσεις της από εκείνη την περίοδο είναι έντονες.

Παράλληλα, στάθηκε σε ένα πρόσωπο που, όπως είπε, καθόρισε ακόμη και την ίδια της την ύπαρξη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη.

«Ο μπαμπάς μου όταν ξεκίνησε η τηλεόραση στην Ελλάδα, τη δεκαετία του 70, μπήκε μέσα και έκανες πολλές σειρές τότε. Στα παιδικά μου χρόνια, θυμάμαι τον μπαμπά μου να λείπει για γύρισμα.

Η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι το μοιραίο πρόσωπο στη ζωή μου. Γιατί οι γονείς μου γνωρίστηκαν στην παράσταση “Η κόρη μου η σοσιαλίστρια” στο θέατρο. Οπότε αν δεν υπήρχε η Αλίκη, μπορεί να μην υπήρχα και εγώ. Εκεί ερωτεύτηκαν, εκεί γνωρίστηκαν και μετά έγινε και η ταινία».

Στη συνέχεια θυμήθηκε την πρώτη της κινηματογραφική συμμετοχή. Ήταν μόλις δύο ετών όταν βρέθηκε στα γυρίσματα της ταινίας «Ερωτική Συμφωνία», στην οποία υπήρχε σκηνή με την Τζένη Καρέζη. Ωστόσο, όπως αποκάλυψε με χιούμορ, το συγκεκριμένο πλάνο δεν προβλήθηκε ποτέ.

«Και μετά στην “Ερωτική Συμφωνία” που έπαιξα, που είμαι μωρό, και με κρατάει η Καρέζη στην αγκαλιά της. Αλλά δεν υπάρχει η σκηνή στην ταινία, την έχω σε φωτογραφία. Πρώτη μου δουλειά, και η μια σκηνή εκ των δύο, κόπηκε. Anyway το ξεπέρασα».

Η ηθοποιός αποκάλυψε ακόμη πως για εκείνη τη συμμετοχή πληρώθηκε 200 δραχμές, χρήματα που οι γονείς της κατέθεσαν σε βιβλιάριο στο όνομά της.

«Δεν έχω μνήμη βέβαια από την Ερωτική Συμφωνία, ήμουν δύο ετών. Έχω μια απόδειξη που πληρώθηκα και λέει: Σμαράγδα Καρύδη, επάγγελμα: κομπάρσος, δραχμαί διακίσιες. Πήρα διακόσιες δραχμές. Μου τις είχαν βάλει σε ένα βιβλιάριο. Το θυμάμαι. Αυτά ήταν τα πρώτα μου λεφτά. Καλά λεφτά μου φαίνονται για τότε. Δεν ξέρω κι όλας».

Η σχέση με τον Θοδωρή Αθερίδη και το βήμα προς τη σκηνοθεσία

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, η Σμαράγδα Καρύδη μίλησε για τη συνεργασία και τη σχέση ζωής με τον Θοδωρή Αθερίδη. Όπως εξήγησε, εκείνος ήταν ο άνθρωπος που την ενθάρρυνε να ασχοληθεί πιο ενεργά με τη σκηνοθεσία και να εμπιστευτεί περισσότερο τις δυνατότητές της.

Η ίδια ανέφερε ότι ακόμη και όταν εργαζόταν αποκλειστικά ως ηθοποιός, δεν περιοριζόταν μόνο στον ρόλο της, αλλά ενδιαφερόταν για τη συνολική εικόνα κάθε παράστασης.

«Όταν εγώ έπαιζα σε παραστάσεις μέχρι να αρχίσω να σκηνοθετώ, είχα πάντα έννοια και άποψη για το όλον. Δεν με ενδιέφερε ο ρόλος μου. Το σκεφτόμουν συνολικά. Με τον Θοδωρή που κάναμε τόσες δουλειές και ήταν και δικά του τα έργα, ήμουν αυτή που έλεγε πολύ την άποψή της. Πολλές φορές μπορεί να γινόμουν και ενοχλητική.

Ο Θοδωρής είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου που με έσπρωξε προς τα εκεί (σ.σ. τη σκηνοθεσία). Μου έλεγε “παιδί μου πρέπει να το κάνεις”. Ο Θοδωρής μου έδινε χώρο στην άποψη γιατί δεν είναι χαζός. Όπως όλοι οι καλοί σκηνοθέτες πρέπει να πάρουν από τους ηθοποιούς και τους συνεργάτες τους τη γνώμη και να κρατήσουν ό,τι θέλουν. Πρέπει να τους ακούνε.

Ο Θοδωρής ήταν αυτός που με έσπρωξε και με απενοχοποίησε σε πολλά πράγματα και έμαθα κοντά του να φοβάμαι λιγότερο. Είδα έναν άνθρωπο πραγματικά ατρόμητο».

Αθερίδης – Καρύδη: Μαζί δεν κάνουν και χώρια δεν μπορούν – Τι συμβαίνει με την σχέση τους!

Ίσως το μεγαλύτερο «μυστικό» της σχέσης τους να ήταν πως, πριν και πάνω απ’ όλα, υπήρξαν δύο πολύ καλοί φίλοι. Η αγάπη που τους ένωσε δεν εξαφανίστηκε όταν έπαψαν να είναι ζευγάρι απλώς η σχέση τους άλλαξε μορφή. Στη θέση του έρωτα έμεινε ένας βαθύς σεβασμός, αμοιβαία εκτίμηση και μια ζεστή οικειότητα που χτίστηκε μέσα από δεκαετίες κοινών εμπειριών.

Οι όμορφες αναμνήσεις που δημιούργησαν μαζί φαίνεται πως λειτούργησαν ως γέφυρα και όχι ως εμπόδιο μετά τον χωρισμό τους. Έζησαν σημαντικές στιγμές, στήριξαν ο ένας τον άλλον σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και έμαθαν να επικοινωνούν με ειλικρίνεια. Όταν μια σχέση έχει ως βάση τη φιλία, είναι πολύ πιο εύκολο να παραμείνει ζωντανή, ακόμη κι αν αλλάξει ο χαρακτήρας της.

Αυτός είναι ίσως και ο λόγος που ο χωρισμός τους δεν συνοδεύτηκε από εντάσεις ή αποστάσεις. Αντίθετα, κατάφεραν να διατηρήσουν μια σχέση γεμάτη σεβασμό και αμοιβαίο ενδιαφέρον, αποδεικνύοντας ότι δεν χρειάζεται κάθε τέλος να αφήνει πίσω του πικρία. Η μεταξύ τους εκτίμηση παρέμεινε αναλλοίωτη και η επικοινωνία τους συνέχισε να βασίζεται στην εμπιστοσύνη που είχαν χτίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Τα στοιχεία που τους ενώνουν

Πρώτον, υπάρχει μια βαθιά, ουσιαστική φιλία που χτίστηκε με τα χρόνια. Δεν είναι όλοι οι έρωτες καταδικασμένοι να καταλήγουν σε αποξένωση. Κάποιοι μεταλλάσσονται. Στην περίπτωσή τους, φαίνεται πως η συντροφικότητα εξελίχθηκε σε μια μορφή αγάπης πιο ήρεμη, πιο ώριμη, αλλά εξίσου δυνατή. Μπορεί να μην είναι πλέον ζευγάρι, όμως εξακολουθούν να αγαπιούνται βαθιά, να επικοινωνούν σχεδόν καθημερινά και να ενδιαφέρονται πραγματικά ο ένας για τη ζωή του άλλου. Όταν δύο άνθρωποι έχουν γελάσει μαζί, έχουν περάσει κρίσεις, έχουν στηρίξει ο ένας τον άλλον επαγγελματικά και προσωπικά, είναι σχεδόν αδύνατο να διαγράψουν ο ένας τον άλλον από τη ζωή τους. Το Πάσχα, ως γιορτή επανένωσης και συναισθηματικής ενότητας, λειτουργεί σαν φυσική αφορμή για να βρεθούν ξανά σε ένα κοινό τραπέζι – όχι ως ζευγάρι, αλλά ως δύο άνθρωποι που εξακολουθούν να έχουν ο ένας ξεχωριστή θέση στην καρδιά του άλλου.

Δεύτερον, τους ενώνει η κοινή τους πορεία στην τέχνη και η δημιουργική τους χημεία. Η συνεργασία τους δεν ήταν ποτέ επιφανειακή. Έχουν δουλέψει μαζί και συνεχίζουν να το κάνουν, έχουν «κουμπώσει» καλλιτεχνικά, έχουν αναπτύξει έναν κώδικα επικοινωνίας που δύσκολα βρίσκει κανείς. Αυτή η σύνδεση δεν είναι μόνο επαγγελματική· είναι σχεδόν υπαρξιακή. Οι άνθρωποι που δημιουργούν μαζί, συχνά αναπτύσσουν έναν ιδιαίτερο δεσμό, γιατί μοιράζονται σκέψεις, ανασφάλειες, ιδέες και στιγμές έντασης που τους φέρνουν πιο κοντά από ό,τι μια τυπική σχέση. Έτσι, ακόμη κι αν η προσωπική τους σχέση άλλαξε, ο πυρήνας της σύνδεσής τους παραμένει ζωντανός. Το να περάσουν μια σημαντική γιορτή μαζί δεν είναι επιστροφή στο παρελθόν, αλλά συνέχεια μιας βαθιάς κατανόησης που δεν χάθηκε.

Τρίτον, υπάρχει ο σεβασμός. Και ο σεβασμός είναι ίσως το πιο σπάνιο και πολύτιμο στοιχείο σε σχέσεις που έχουν τελειώσει. Δεν φαίνεται να υπήρξε ανάμεσά τους τοξικότητα ή πικρία που να αφήνει πληγές. Αντίθετα, η εικόνα που δίνουν είναι δύο ανθρώπων που αναγνωρίζουν ο ένας την αξία του άλλου. Αυτός ο σεβασμός επιτρέπει μια ομαλή μετάβαση από τον έρωτα στη συντροφικότητα. Δεν είναι ανάγκη να απομακρυνθούν για να προστατευτούν· έχουν ήδη καταφέρει να κρατήσουν ό,τι είχε σημασία. Συνεχίζουν να σέβονται ο ένας τις επιλογές του άλλου, να αγωνιούν όταν προκύπτει κάτι δύσκολο και να χαίρονται ειλικρινά με τις επιτυχίες του άλλου. Και το Πάσχα, με τη συμβολική του έννοια της συγχώρεσης, της αναγέννησης και της αγάπης, γίνεται σχεδόν το ιδανικό πλαίσιο για μια τέτοια συνάντηση.