Γιώργος Λιάγκας: Παρατηρήσεις για Κωνσταντάρα – Καλύβα αλλά εμείς θυμηθήκαμε τα δικά του ξεκατινιάσματα με συνεργάτες του δημόσια!

Η ένταση ανάμεσα στον Λάμπρο Κωνσταντάρα και στην Άρια Καλύβα που βρίσκονται κάτω από την ίδια σκεπή της εκπομπής “Ραντεβού το ΣΚ” στο OPEN, δεν άργησε να ξεφύγει από τα όρια μιας τηλεοπτικής διαφωνίας δυο συνεργατών και να μετατραπεί σε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα στιγμιότυπα των τελευταίων ημερών στα media. Μπηχτές, υπονοούμενα, ξύδια στους προσωπικούς τους λογαριασμούς στα social και μια εμφανής ψυχρότητα σε δηλώσεις τους στις κάμερες, έφεραν στο φως μια κόντρα που, όπως φαίνεται, δεν είναι καθόλου επιφανειακή.

Το θέμα, όπως ήταν αναμενόμενο, δεν πέρασε απαρατήρητο από την εκπομπή του Γιώργου Λιάγκα, ο οποίος έσπευσε να τοποθετηθεί με έντονο ύφος, επιλέγοντας –για ακόμη μία φορά– να πάρει θέση και να μιλήσει για «ηθική» και «τηλεοπτική τάξη». Ο παρουσιαστής δεν δίστασε να τονίσει πως σε τέτοιες περιπτώσεις θα πρέπει το κανάλι να παρεμβαίνει άμεσα, αφήνοντας σαφείς αιχμές ότι η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί χωρίς συνέπειες.

Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, είναι αδιανόητο δύο συνεργάτες της ίδιας εκπομπής να βρίσκονται σε ανοιχτή σύγκρουση και την επόμενη ημέρα να κάθονται δίπλα-δίπλα σαν να μη συμβαίνει τίποτα. «Πώς θα βρεθούν αύριο μαζί; Θα είναι σαν να κοροϊδεύουν τον κόσμο», ήταν το βασικό του επιχείρημα, βάζοντας στο τραπέζι και την ευθύνη του καναλιού να “αναχαιτίσει” τέτοιες καταστάσεις.

Μέχρι εδώ, όλα θα μπορούσαν να θεωρηθούν μια ξεκάθαρη άποψη. Όμως η συγκεκριμένη τοποθέτηση άνοιξε έναν πολύ μεγαλύτερο κύκλο συζήτησης – και όχι άδικα. Γιατί όταν μιλάς για ηθική και επαγγελματική συμπεριφορά στην τηλεόραση, το κοινό δεν ξεχνά εύκολα. Και στην περίπτωση του Λιάγκα, τα παραδείγματα είναι αρκετά και πρόσφατα. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο ίδιος, σε έντονη στιγμή μέσα στην εκπομπή του, απευθύνθηκε με βαριά έκφραση προς την αρχισυντάκτριά του, προκαλώντας αντιδράσεις και συζητήσεις. Και δεν ήταν η πρώτη φορά που της τα έχωνε με άκομψο τρόπο δημόσια…

Παράλληλα, δεν είναι λίγες οι φορές που έχει επιπλήξει δημόσια συνεργάτες του για το ανύπαρκτο ρεπορτάζ τους, υιοθετώντας ένα αυστηρό –αν όχι σκληρό– ύφος στον αέρα του Πρωινού, δεν είναι η πρώτη φορά που τα ρίχνει στην διεύθυνση του καναλιού λέγοντας «είναι ανήκουστο αυτό που συμβαίνει και ο διευθυντής προγράμματος δεν είναι παρόν στις εκπομπές, αυτή είναι η γνώμη μου και άμα δεν με θέλετε διώξτε με».

Και αν αυτά θεωρούνται «στιγμές έντασης», τότε η περσινή σεζόν έρχεται να προσθέσει ακόμη ένα κεφάλαιο. Ο Τάσος Τεργιάκης, μέλος της ίδιας εκπομπής, είχε προχωρήσει σε δημόσια τοποθέτηση στα social media εναντίον συναδέλφου, ζητώντας την απομάκρυνσή του. Ένα περιστατικό που επίσης είχε προκαλέσει αντιδράσεις και ερωτήματα για τα όρια της τηλεοπτικής δεοντολογίας.

Ειδικότερα, μέσα από τον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram, o Τάσος Τεργιάκης είχε σημειώσει χαρακτηριστικά τα εξής. «Ας δούμε τον ορισμό του γραφικού σε ένα επαγγελματικό περιβάλλον. Ο τύπος ανθρώπου που είναι περίπτωση, στον κόσμο του. Είναι ψώνιο, δεν έχει υπόψη του τι είναι φυσιολογικό και δεν καταλαβαίνω ότι ξεπερνά διαρκώς τα όρια. Βλέπει παντού εφιάλτες, τον κυνηγούν φαντάσματα, θεωρεί ότι είναι ο καλύτερος, μα δεν είναι. Τον απασχολεί πιο πολύ η εξωτερική του εμφάνιση παρά τα λόγια που ξεστομίζει χωρίς να σκέφτεται. Αποτελεί κίνδυνο. Βρίζει, κοροϊδεύει τους πάντες. Ουρλιάζει χωρίς λόγο. Κάνει τον έξυπνο με ατάκες που προκαλούν παγωμάρα. Χρειάζεται απομάκρυνση για να μείνουν υγιείς οι γύρω του» είχε καταλήξει ο δημοσιογράφος.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η αυστηρή στάση του Λιάγκα απέναντι στην κόντρα Κωνσταντάρα – Καλύβα μοιάζει –τουλάχιστον σε κάποιους– αντιφατική. Γιατί όταν έχεις βιώσει ή και δημιουργήσει αντίστοιχες καταστάσεις, το να εμφανίζεσαι ως αυστηρός κριτής δημιουργεί εύλογες απορίες. Ο Λιάγκας έχει κάθε δικαίωμα να έχει άποψη – αυτό είναι αναφαίρετο και κομμάτι του ρόλου του. Το ερώτημα, όμως, που τίθεται είναι διαφορετικό: μπορείς να παραδίδεις μαθήματα ηθικής όταν δεν έχεις καταφέρει να κρατήσεις σταθερά τους ίδιους κανόνες στο δικό σου τηλεοπτικό περιβάλλον;

Η λαϊκή ρήση λέει πως «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω» και, στην προκειμένη περίπτωση, μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ. Γιατί στην τηλεόραση –και ειδικά στον κόσμο της ψυχαγωγίας– τα όρια είναι συχνά θολά, αλλά η μνήμη του κοινού όχι.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι ο Λιάγκας μίλησε, είναι ο τρόπος που το έκανε. Το ύφος του «δασκάλου», οι υποδείξεις και η αυστηρή κριτική προς άλλους, την ώρα που το δικό του παρελθόν είναι γεμάτο αντίστοιχες στιγμές, δημιουργούν μια αίσθηση επιλεκτικής ευαισθησίας. Όταν έχεις κάνει τα ίδια –ή και χειρότερα– μπορείς πραγματικά να κρίνεις; Μπορείς να σχολιάσεις, να εκφράσεις γνώμη, να καταθέσεις την οπτική σου. Όμως το να υψώνεις το δάχτυλο και να μοιράζεις “μαθήματα” ηθικής απαιτεί μια συνέπεια που δεν συγχωρεί εύκολα τις εξαιρέσεις.

Στο τέλος της ημέρας, το τηλεοπτικό τοπίο δεν χρειάζεται περισσότερους «κριτές». Χρειάζεται περισσότερη αυτογνωσία. Και ίσως, λίγο λιγότερη διάθεση για υποδείξεις την στιγμή που δεν τις τηρούν οι ίδιοι που τις κάνουν.