Γωγώ Μαστροκώστα: Το όνειρο ζωής και η επιθυμία της που δεν πρόλαβε να εκπληρωθεί

Η ιστορία της Γωγώς Μαστροκώστα, έχει προκαλέσει Πανελλήνια συγκίνηση σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο επειδή εκείνη πάλεψε γενναία με μια σοβαρή ασθένεια τόσα πολλά χρόνια, αλλά επειδή αυτή η μάχη ξεκίνησε σχεδόν μαζί με τη γέννηση της κόρης της Βικτώριας. Χαρμολύπη, δυο ακραία συναισθήματα που η Μαστροκώστα βίωσε την ίδια στιγμή και δεν ήξερε αν θα έπρεπε να κλάψει ή να γελάσει…

Η Γωγώ Μαστροκώστα από τη στιγμή που δημιούργησε την οικογένειά της με τον Τραϊανό Δέλλα, άφησε τα λαμπερά φώτα της showbiz και της δημοσιότητας και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον άντρα της και στην κόρη της. Η ίδια με ιδιαίτερη χαρά και ανακούφιση είχε αφήσει πίσω της τις φιλοδοξίες μιας άλλης ζωής για να ζήσει τον ρόλο που θεωρούσε σημαντικότερο από όλους: της μητέρας και της συζύγου.

Η ζωή της Γωγώς είχε πόνο, θεραπείες, εξάντληση, έναν ατελείωτο Γολγοθά. Κι όμως, όσοι την έβλεπαν, έλεγαν πως εκείνη δεν φοβόταν τόσο για τον εαυτό της, όσο για τους ανθρώπους που αγαπούσε. Δεν ήθελε να γίνει βάρος, δεν ήθελε να βλέπει τους δικούς της να λυγίζουν. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της, προσπαθούσε να δίνει εκείνη κουράγιο στους άλλους, όταν τους έβλεπε ότι ένιωθαν ανήμποροι να κάνουν κάτι περισσότερο από το να της κρατούν το χέρι.

Ο καρκίνος είναι μια βιολογική πραγματικότητα. Έχει συγκεκριμένες θεραπείες, δυσκολίες, όρια. Όμως ο άνθρωπος πέρα από βιολογία είναι και νόημα, δεσμός, λόγος για να συνεχίσεις όταν νιώθεις ότι χρειάζεται. Στην ψυχολογία βλέπουμε συχνά πως πολλοί άνθρωποι μοιάζουν να αντέχουν μέχρι να αισθανθούν ότι ολοκλήρωσαν κάτι ουσιαστικό μέσα τους. Έναν ρόλο, μια αποστολή, μια βαθιά ανάγκη προστασίας. Η μητρότητα γεννά πολλές φορές ακριβώς αυτό το αίσθημα: «Να μείνω εδώ λίγο ακόμη… μέχρι να μπορέσεις να σταθείς μόνος σου» σκέφτεται μια μάνα.

Ίσως γι’ αυτό η μεγαλύτερη προσευχή της Γωγώς δεν ήταν ποτέ για την ίδια. Ήθελε μόνο να προλάβει να δει τη Βικτώρια να μεγαλώνει, να γίνεται γυναίκα, να μπορεί να πατάει γερά στα πόδια της. Να αποκτήσει δύναμη, ώστε όταν θα ερχόταν η δύσκολη στιγμή, να μπορεί να στηρίξει και τον πατέρα της, που κι εκείνος κουβαλούσε σιωπηλά τον δικό του σταυρό.

Κανείς δεν μπορεί να πει πως ένας άνθρωπος μένει στη ζωή από έναν και μόνο λόγο. Όμως είναι δύσκολο να μη σκεφτεί κανείς πως η κόρη της έγινε για εκείνη ένας βαθύς ψυχικός άξονας. Ίσως όχι η αιτία, αλλά σίγουρα ένας πολύ δυνατός λόγος να συνεχίσει να παλεύει για χρόνια. Και ίσως γι’ αυτό συγκινεί τόσο το γεγονός πως έφυγε έχοντας πρώτα δει το παιδί της να μεγαλώνει. Η ίδια άλλωστε το είχε πει ξεκάθαρα σε συνεντεύξεις της: «Όταν γέννησα τη Βικτώρια κατάλαβα ότι αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου και τίποτα άλλο.»

Το όνειρο ζωής που έμεινε ανεκπλήρωτο

Και μέσα σε αυτή την αγάπη υπήρχε ακόμα ένα όνειρο, ένα θαύμα που φώλιαζε εδώ και πολλά χρόνια στην καρδιά της Γωγώς Μαστροκώστα όπως και του Τραιανού Δέλλα, ένα όνειρο που δεν έσβησε ποτέ. Το έλεγε σχεδόν σε όλες τις συνεντεύξεις της Η επιθυμία να αποκτήσουν ένα δεύτερο παιδί. Εκείνη το δήλωνε πάντα στις συνεντεύξεις της με χαμόγελο, όμως πίσω από αυτό, κρυβόταν ένας βαθύς πόνος, μια ανοιχτή πληγή γιατί γνώριζε πόσο δύσκολο ήταν. Η Γωγώ Μαστροκώστα προσευχόταν για αυτό συνέχεια, όμως, οι θεραπείες, οι φόβοι, οι περιορισμοί της ασθένειας, έκαναν αυτό το όνειρο σχεδόν ανέφικτο μιας και όσο περνούσε ο καιρός έβλεπε την σκέψη αυτή να απομακρύνεται όλο και πιο μακριά.

«Σαν τρελή θέλω να κάνω ένα δεύτερο παιδί… Δύσκολο! Αλλά δεν έχω πάψει ποτέ να πιστεύω και να έχω ένα όνειρο», είχε εξομολογηθεί στην Τατιάνα Στεφανίδου στην εκπομπή “Μίλα” το 2013, όπως και στους ρεπόρτερ που την ρωτούσαν για αυτό. “Δεν το έχω συζητήσει ακόμα με τον γιατρό μου, αλλάζουν τα δεδομένα με αυτή την αρρώστια. Όμως θεωρώ ότι είμαστε σε καλό δρόμο, να μου δώσει το πράσινο φώς. Εκείνος βέβαια θα μου το δώσει, παρόλα αυτά παίζουν ρόλο πολλά, πολλά… Όταν έχεις περάσει μια περιπέτεια και ο οργανισμός έχει βαλθεί από φάρμακα, έχεις και άλλες συνέπειες μετά και δεν ξέρεις τι γίνεται. Εγώ μετά από 7 χρόνια νιώθω το ίδιο καψούρα με τον άντρα μου, τον βλέπω και νιώθω ότι είναι σαν να τον γνώρισα μόλις χθες” έλεγε η Γωγώ Μαστροκώστα. Δες το βίντεο:

Η κόρη της Βικτώρια της ζητούσε ένα αδερφάκι – το είχε παραδεχτεί και η ίδια – και εκείνη ήθελε τόσο πολύ να της χαρίσει αυτή τη συντροφιά για το μέλλον. Ίσως γιατί και η ίδια μεγάλωσε μέσα σε μια δεμένη οικογένεια, με τα αδέρφια της, τη Φώφη και τον Δημήτρη, γνωρίζοντας πόσο σπουδαίο είναι να έχεις ανθρώπους να μοιράζεσαι τη ζωή.

Βαθιά μέσα της όμως ήξερε πως ίσως αυτό το όνειρο να μην πραγματοποιούνταν ποτέ. Παρ’ όλα αυτά δεν έπαψε να το ελπίζει, γιατί είχε βρει στον Τραϊανό τον άνθρωπο της ζωής της, τον άνθρωπο με τον οποίο ήθελε να χτίσει τα πάντα, μια μεγάλη οικογένεια με πολλά παιδιά. Αν της το επέτρεπαν οι συνθήκες και οι γιατροί, η Γωγώ Μαστροκώστα θα το τολμούσε χωρίς δεύτερη σκέψη με όποιες συνέπειες, αρκεί να έκανε ξανά ευτυχισμένους τους ανθρώπους της.

Προφανώς αυτός είναι ένας ακόμα βασικός λόγος που τελικά συγκινεί περισσότερο στην ιστορία της Γωγώς Μαστροκώστα και ο θάνατός της έχει αγγίξει όλο τον κόσμο. Όχι μόνο η μάχη που έδωσε με αξιοπρέπεια, αλλά ο τρόπος που αγάπησε. Με αυταπάρνηση, με δύναμη, με την αγωνία μιας μητέρας που δεν πάλευε απλώς για να ζήσει, αλλά για να προλάβει να αφήσει πίσω της ανθρώπους δυνατούς, έτοιμους να συνεχίσουν χωρίς εκείνη. Την μεγάλη οικογένεια που ονειρεύτηκε δυστυχώς δεν πρόλαβε να την ζήσει και να την δημιουργήσει, πρόλαβε όμως να δει το παιδί της μεγάλο και ξέρει – αν μη τι άλλο – ότι ο Τραιανός της θα έχει ένα ζεστό χέρι να τον παρηγορεί για το «φευγιό» της.