Η 11η Σεπτεμβρίου 2001 είναι μια ημέρα που δύσκολα κανείς μπορεί να ξεχάσει. Το πρωινό εκείνο στη Νέα Υόρκη ξεκίνησε όπως όλα τα άλλα, αλλά σε λίγα μόλις λεπτά μετατράπηκε σε εφιάλτη. Τα δύο αεροπλάνα που χτύπησαν με δύναμη τους Δίδυμους Πύργους έφεραν εικόνες που έκαναν τον κόσμο να «παγώσει» μπροστά στις οθόνες του. Καπνός, φωτιά, άνθρωποι που έτρεχαν για να σωθούν και ουρανοξύστες που κατέρρεαν μπροστά στα μάτια όλων. Ήταν ένα γεγονός που άλλαξε την ιστορία, το σημείο όπου η ασφάλεια έγινε ξαφνικά «εύθραυστη» και η καθημερινότητα δεν θα ήταν ποτέ ξανά η ίδια.
Μέσα σε αυτόν τον εφιάλτη βρέθηκαν χιλιάδες άνθρωποι. Άλλοι πάλεψαν να κατέβουν σκάλες που έμοιαζαν ατελείωτες, άλλοι εγκλωβίστηκαν σε γραφεία γεμάτα καπνό, άλλοι δεν είχαν καν την ευκαιρία να σωθούν. Οι εικόνες εκείνης της μέρας χαράχτηκαν στη συλλογική μνήμη: φιγούρες να στέκονται στα παράθυρα, να πέφτουν. Κραυγές για βοήθεια, διασώστες που έδιναν τη ζωή τους για να σώσουν ξένους. Κάθε άνθρωπος που βγήκε ζωντανός κουβαλάει μέχρι σήμερα το βάρος του ότι τα κατάφερε, ένα βάρος που δεν φεύγει ποτέ, όσα χρόνια και αν περάσουν.
Ανάμεσά στους επιζώντες της ημέρας που «άλλαξε» την ιστορία, βρίσκεται και ο Κασιώτης ομογενής Ιωάννης Ζερεμές, που την ώρα της επίθεσης βρισκόταν στον πρώτο πύργο. Για εκείνον, η 11η Σεπτεμβρίου ξεκίνησε με μια σύγχυση που μοιράστηκαν όλοι όσοι βρέθηκαν μέσα στο κτίριο. Στα πρώτα λεπτά δεν υπήρχε καθαρή εικόνα, μόνο θόρυβος, κραδασμοί και αβεβαιότητα.
«Εκείνη την ημέρα είχα πάει στη δουλειά μου, είχα πάει στο μηχανοστάσιο, που είχα υπό την δικαιοδοσία μου και στις 8:45 νιώσαμε ένα τράνταγμα που ήταν αφύσικο, δεν είχε ξανά συμβεί. Είχαμε, βέβαια, την εμπειρία της βόμβας του 1993 και λέγαμε ότι κάτι συμβαίνει πάλι. Και μετά από λίγο… διαβάστε την συνέχεια στο Athensmagazine.gr
">
">
">
">
">
">
">