Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης, ο οποίος λίγο διάστημα πριν γιόρτασε τα δεύτερα γενέθλια του γιου του, παραχώρησε πρόσφατα συνέντευξη στο περιοδικό Λοιπόν και μίλησε ανοιχτά για μία από τις πιο δύσκολες στιγμές που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει ανεβαίνοντας στη σκηνή για να υποδυθεί κάποιο χαρακτήρα.
Πιο συγκεκριμένα, ο ηθοποιός εξήγησε πως έπρεπε να είναι σε θέση να διαχειριστεί τα συναισθήματά του μπροστά στο κοινό και να συνεχίσει να παίζει χωρίς να δείξει τίποτα, ενώ λίγα λεπτά πριν είχε μάθει για τον θάνατο του αδερφού του.
Η αποκάλυψη του Αλέξανδρου Μπουρδούμη
Πως ξεπερνά ένας νέος και φιλόδοξος ηθοποιός τον εγωισμό του και αφιερώνεται στην υποκριτική, προσεγγίζοντας την ως λειτούργημα; Προβληματιστήκατε από τέτοιου είδους σκέψεις στα πρώτα σας βήματα;
Όταν αντιληφθεί ότι αυτή η δουλειά είναι μαραθώνιος και ότι πολλές φορές μπορεί αν χρειαστεί να πέσεις και να ξανά σηκωθείς. Όταν αντιληφθεί ότι δεν είμαστε όλοι γεννημένοι για να γίνουμε πρωταγωνιστές αλλά ότι όλοι είμαστε πολύτιμα μηχανήματα μιας τεράστιας μηχανής που, για να δουλέψει, πρέπει να λειτουργήσουμε όλοι μαζί.
Έχουμε ακούσει πολλές φορές ηθοποιούς να παίζουν στο θέατρο παρά κάποια απώλεια που βιώνουν. Μήπως αυτός είναι και ένας λόγος που κάνει την πορεία του θεατρικού ηθοποιού δύσκολη; Ότι αντιπαρέρχεται δύσκολες προσωπικές στιγμές για να βρεθεί στο σανίδι; Ή μήπως συμβαίνει το αντίθετο; «Μπαίνοντας» σε έναν ρόλο, μειώνεται ο πόνος;
Είχε πει κάποτε ο πολύ αγαπημένος Βασίλης Τσιβιλίκας ότι το θέατρο είναι σαν μια μεγάλη κολυμπήθρα. Μπαίνουμε κάθε βράδυ μέσα σε αυτή και στη συνέχεια βγαίνουμε καθαροί και λυτρωμένοι απ’ όλα. Όλοι έχουμε παίξει σε δύσκολες στιγμές. Αλίμονο, άνθρωποι είμαστε. Κι εγώ έπαιξα έχοντας μάθει δέκα λεπτά πριν ότι έφυγε ο αδελφός μου! Όμως, πως αλλιώς θα μπορούσε να γίνει; Θα τιναζόταν μια ολόκληρη παράσταση στον αέρα; Από την άλλη μεριά – αν μπορείς και είσαι σε θέση να παίξεις – γιατί να μην παίξεις; Γιατί για δυο ώρες να μη σταματήσεις τον πόνο;
«Δεν υπάρχει καμιά μαγεία στην Επίδαυρο»
Ο Αλέξανδρος Μπουρδούμης στην ίδια συνέντευξη δεν δίστασε να αναφερθεί για τον χώρο της υποκριτικής αλλά και για την Επίδαυρο και την μαγεία που φέρει σήμερα ο αρχαίος αυτός θεατρικός χώρος. Μάλιστα, ο ίδιος αναμφίβολα ανήκει στην κατηγορία των “χαζομπαμπάδων” καθώς “λιώνει” στο πλαυρό του παιδιού του.
Τι κάνεις την Επίδαυρο ένα από τα πιο ξεχωριστά και περιώνυμα θέατρα στον πλανήτη;
Πολλοί μιλούν για την μαγεία της Επιδαύρου και δεν θέλω να τους το χαλάσω, αλλά δεν υπάρχει καμιά μαγεία στην Επίδαυρο. Η Επίδαυρος αν θέλουμε να μιλήσουμε λίγο για το παρελθόν, ήταν ένα μεγάλο θεραπευτήριο. Αυτό ήταν η Επίδαυρος.
Πήγαινε ο κόσμος για να γίνει καλά, γιατί θεωρούσαν ότι το θέατρο είναι ένα κομμάτι θεραπείας για κάποιον που νοσεί. Ότι μπορεί να λειτουργήσει συμπληρωματικά και θεραπευτικά. Οι μεγάλοι μας συγγραφείς όταν καθόντουσαν να γράψουν, δεν καθόντουσαν να γράψουν έργα για να… μαγέψουν τον κόσμο. «Μάστορες» ήταν που δημιουργούσαν κάποια έργα για την εποχή εκείνη.
Το πέρασμα των χρόνων και η ιστορία τους έκανε τιτάνιους και στην πορεία ο λόγος τους αποδείχθηκε σοφός. Και τώρα, λοιπόν, δεν πάμε στην Επίδαυρο για να κάνουμε… μαγεία. Πηγαίνουμε για να παρουσιάσουμε ένα έργο στον κόσμο, το οποίο αν λειτουργήσει σωστά, αν το αποτέλεσμα είναι άρτιο και φυσικά ακολουθήσουν και οι θεατές, τότε ναι μπορεί να δημιουργηθεί μια μαγική στιγμή με την έννοια της μυσταγωγίας.
Από εκεί και πέρα σίγουρα αυτό που κάνει ξεχωριστή την Επίδαυρο εκτός από την πολύτιμη ιστορία που κουβαλά, είναι ότι σου δημιουργεί την αίσθηση της αγκαλιάς. Ότι είναι ένα θέατρο που αγκαλιάζει τον κόσμο. Όταν λοιπόν εμείς οι ηθοποιοί πηγαίνουμε στην Επίδαυρο, είμαστε ουσιαστικά οι συνεχιστές της ιστορίας. Δεν υπάρχει, λοιπόν, μαγεία στην Επίδαυρο έτσι γενικά και αόριστα. Ομορφιά υπάρχει.
">
">
">
">
">
">
">