Στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου υπάρχουν πρόσωπα που ταυτίστηκαν με το γέλιο, την τρυφερότητα και την οικογενειακή θαλπωρή. Για την Τουρκία, αυτό το πρόσωπο ήταν η Adile Naşit. Με το χαρακτηριστικό της γέλιο και τη μητρική της φιγούρα, έγινε η αγαπημένη «μαμά» εκατομμυρίων παιδιών.
Λίγες ηθοποιοί κατάφεραν να αγαπηθούν όσο η Adile Naşit. Με το ζεστό χαμόγελο και τη χαρακτηριστική της παρουσία, έγινε σύμβολο καλοσύνης και οικειότητας για γενιές θεατών στην Τουρκία.
Μια φιγούρα που ενσάρκωνε την τρυφερότητα και τη φροντίδα. Πίσω όμως από αυτή τη λαμπερή καριέρα, υπήρχε μια λιγότερο γνωστή ιστορία που αφορά στην καταγωγή της. Μια γυναίκα με ελληνικές ρίζες, μια τραγική ζωή και ένα μυστικό που φυλούσε καλά για να μπορέσει να επιβιώσει.
Η μικρή Adile Naşit από την Πόλη
Η Adile Naşit γεννήθηκε το 1930 στην Κωνσταντινούπολη ως Adela Özcan, κόρη του διάσημου Τούρκου κωμικού Naşit Özcan και της Amalia Hanim, ελληνοαρμενικής καταγωγής. Η μοίρα της ήταν προδιαγεγραμμένη να συνδεθεί με την σκηνή, ενώ η γιαγιά της δεν ήταν άλλη από τη θρυλική Küçük Virjin, που μεσουρανούσε στα καφέ-αμάν και στα θέατρα της εποχής.
Σε μια περίοδο όπου ζητήματα ταυτότητας και καταγωγής συχνά έμεναν στο περιθώριο, τέτοιες λεπτομέρειες δεν προβάλλονταν ιδιαίτερα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, για χρόνια, το κοινό που τη λάτρεψε να μη γνωρίζει πλήρως την πολυπολιτισμική της ταυτότητα.
Μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι όπου οι τέχνες και οι παραδόσεις μπλέκονταν, η Adela έμαθε από παιδί να κρύβει τις «διαφορετικές» πτυχές της ταυτότητάς της. Στην Τουρκία εκείνης της περιόδου, το να είσαι Ελληνίδα και να θέλεις να κάνεις καριέρα στο θέατρο ήταν ένα ρίσκο που λίγοι άντεχαν. Έτσι, η Adela έγινε Adile, ένα όνομα που ακουγόταν οικείο στα τουρκικά αυτιά.
Η «γιαγιά» & η «μαμά» που όλοι ηθελαν να έχουν
Η καριέρα της Adile Naşit στον τουρκικό κινηματογράφο υπήρξε εντυπωσιακή. Συμμετείχε σε δεκάδες ταινίες, συχνά στο πλευρό του Münir Özkul, ενσαρκώνοντας ρόλους γεμάτους ζεστασιά, τη «μαμά» ή τη «γιαγιά» που το κοινό ταύτισε με την ίδια την έννοια της φροντίδας.
Ξεχωριστή θέση στη μνήμη των τηλεθεατών κατέχει και η εκπομπή «Uykudan Önce», μέσα από την οποία έγινε η αγαπημένη «παραμυθού» χιλιάδων παιδιών στην Τουρκία. Παρά την αγάπη που εισέπραττε, η προσωπική της ζωή σημαδεύτηκε από βαθιά απώλεια. Η μεγαλύτερη πληγή ήταν ο θάνατος του μοναχογιού της, σε πολύ νεαρή ηλικία, ένα γεγονός που τη σημάδεψε για πάντα.
Πιο συγκεκριμένα, Ο γιος της, Αχμέτ, έφυγε από τη ζωή στις 16 Ιουνίου 1966, ακριβώς μία μέρα πριν από τα γενέθλιά της (γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1930). Ο νεαρός αντιμετώπιζε εκ γενετής πρόβλημα στην καρδιά και, αν και υποβλήθηκε σε εγχείρηση στις ΗΠΑ η οποία θεωρήθηκε επιτυχημένη, παρουσίασε επιπλοκές, έπεσε σε κώμα και τελικά κατέληξε. Από εκείνη τη στιγμή εκείνη δεν γιόρτασε ποτέ ξανά τα γενέθλιά της!
Μέχρι το τέλος της ζωής της, το 1987, η Adile Naşit παρέμεινε μια μορφή που ένωνε το κοινό, πέρα από καταγωγές και ταυτότητες. Οι πολυπολιτισμικές της ρίζες δεν αποτέλεσαν ποτέ το κέντρο της δημόσιας εικόνας της, όμως αποτυπώνουν μια πιο σύνθετη ιστορία, μια ιστορία που, όπως και η ίδια, ξεπερνά σύνορα.
">
">
">
">
">
">
">