Ήταν 20 Ιουλίου του 1934, όταν γεννήθηκε η Αλίκη Βουγιουκλάκη. Η μεγαλύτερη σταρ της Ελλάδας, που αποτέλεσε σύμβολο αθωότητας, παιδικότητας και νιότης λατρεύτηκε όσο λίγες από τον κόσμο, αφού κατάφερε να φέρει αισιοδοξία σε μια χώρα, που μετρούσε πληγές, κατάφερε, όπως αναφέρει το peoplegreece, να βάλει το κοινό στο θέατρο, τον κινηματογράφο και να χαρίσει ελπίδα. Η γυναίκα με τα ξανθά μαλλιά, που ανέμιζαν σα χρυσός χείμαρρος, με έναν ιβίσκο, σύμβολο αξεπέραστο, αν ζούσε σήμερα θα γινόταν 82 ετών.

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΑ ΣΤΕΡΗΜΕΝΗ

«Ποτέ δεν υπήρξα το ξένοιαστο κο­ρίτσι. Ήμουν το κορίτσι που στα 6 του χρόνια τού έβαλαν μαύρες κορδέλες, γιατί του σκότωσαν τον πατέρα. Ύστερα πέρασα μια ζωή μελαγχολική και στερη­μένη συναισθηματικά. Και οικονομικά ακόμα. Η μοναδική μου χαρά εκείνα τα χρόνια ήταν τα παιχνίδια μου με τα αδέλ­φια μου, Τάκη και Αντώνη, τα καλοκαίρια που παίζαμε θέατρο με τα σεντόνια του σπιτιού με έργα δικά μου ή από τις ιστο­ρίες του Ταρζάν. Εγώ έκανα την Τσίτα».

Ο ΖΗΛΙΑΡΗΣ ΧΟΡΝ

«Ευτυχισμένα ήταν ακόμα τα χρόνια στο σχολείο, όπου οι δάσκαλοί μου με λάτρευαν. Αυτοί μάλιστα με έβαλαν στο θέατρο, γιατί η Κρητικομανιάτισσα μητέρα μου αντιδρούσε. Δώδεκα χρό­νων, συνειδητοποίησα ότι δεν έχω μια προσωπικότητα. Μέσα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη υπήρχαν πολλά κορί­τσια, που το καθένα ήθελε να ζήσει τη δική του ζωή. Ο Stanislavski λέει ότι ο ηθοποιός έχει δύο προσωπικότητες, ο ένας είναι ο καλλιτέχνης, ο άλλος ο πα­ρατηρητής. Εγώ είχα την καθεμία απ’ αυτές τις προσωπικότητες πολλαπλα­σιασμένη. Μπήκα σαν εξαιρετικό τα­λέντο στο Εθνικό Θέατρο. Περνώντας από την επιτροπή για να πάρω το δί­πλωμά μου, όλοι μού έβαλαν “άριστα” και μόνο ο Δημήτρης Χορν, αυτός ο αθεράπευτος ζηλιάρης του ελληνικού θεάτρου, μου έβαλε “λίαν καλώς”. Η καριέρα μου, λοιπόν, είχε ένα ξεκίνημα που μπορείτε να το χαρακτηρίσετε σο­βαρό. Συνεπώς δεν αρμόζει στην Αλίκη Βουγιουκλάκη μόνο ο χλευασμός, γιατί υποτίθεται ότι κάνει ταινίες που δεν αρέσουν στην κουλτούρα, αλλά αρ­μόζει ένα ανθρώπινο βλέμμα και μια κριτική με ενδελέχεια, για να δημιουρ­γήσει ένα πλέγμα δικαιοσύνης που μέσα του θα με τοποθετήσετε».

vvvvv

«Ο ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΡΟΣΦΕΡΕ ΤΙΠΟΤΑ»

«Στο θέατρο Μουσούρη και με την επιτυχία του Ωραία Μου Κυρία τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν έναν καλύτερο δρόμο. Λένε πως υπήρχε μια Βουγιουκλάκη που μαγνήτιζε. Δυ­στυχώς και ενώ έχω βρει ένα δικό μου μονοπάτι εξέλιξης και φανερώνονται σιγά σιγά τα καλλιτεχνικά μου όνειρα, έρχεται ο κινηματογράφος, αυτός ο αγύρτης, και με διαλύει. Κάνει τα κα­στανά μου μαλλιά ξανθά, σβήνει την καλλιτέχνιδα και με πετάει πάνω σε ένα λευκό πανί, πάντα γελαστή, πάντα έξυ­πνη, πάντα χαρούμενη. Και μου καθορί­ζει τον τρόπο που μιλάω, διαμορφώνει το χαρακτήρα μου. Με αποκλείει από τον έρωτα, γιατί μόνο έτσι θα μπω στα σπίτια, στις γειτονιές, στις πόλεις και θα θρονιαστώ μια και καλή στις καρ­διές των ανθρώπων. Από εδώ και πέρα, γίνομαι μια Αριάδνη που προσπαθεί να δώσει κλωστή σε κάποιον για να τη βγάλει από το λαβύρινθο. Η σχέση μου με τον κινηματογράφο έγινε σχέση ερα­στή και ερωμένης. Αυτός όλο ζητούσε κι εγώ όλο έδινα. Μπήκα στο χορό και ήμουν η κορυφαία σ’ αυτό το ατέλειωτο γαϊτανάκι που κράτησε δεκαπέντε χρό­νια. Η μάχη για τα πρωτεία είναι τρομα­κτική. Όταν κρατήσεις τα ηνία στο χέρι, τότε μεθάς κι εσύ από τον καλπασμό. Θέλεις να είσαι μόνο πρώτη. Η ευθύνη από τα λάθη που έχω κάνει πέφτει αποκλειστικά στους δικούς μου ώμους. Η επιτυχία, το χρήμα, η προβολή, η φήμη με ενδιαφέρουν. Αλλά εξίσου με ενδιαφέρει η ηρεμία, η σιγουριά και ο έρωτας πάνω απ’ όλα. Με κατηγορείτε. Λέτε πως αποκοιμίζω τον κόσμο, πως νιαουρίζω ακόμα, πως δεν πέταξα την ποδιά του σχολείου. Εγώ είμαι θεατρίνα. Δείξτε μου λοιπόν τον εμπνευσμένο σκηνοθέτη της γενιάς μου, δώστε μου να κρατήσω στα χέρια το άξιο σενάριο που δεν γύρισα, φανερώστε μου μια πα­ραγωγή τίμια και καθαρή. Ο ελληνικός κινηματογράφος δεν μου πρόσφερε τί­ποτα απ’ ό,τι ζητώ. Δεν μπόρεσε ίσως».

ΓΙΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ

«Παντρεύτηκα τον Δημήτρη Παπα­μιχαήλ γιατί τον θαύμαζα. Γοητεύτηκα από το ταλέντο του στη σχολή και, όταν μου πρότεινε να παντρευτούμε, δέχτηκα αμέσως. Με χωρίζουν με τον άντρα μου εκατοντάδες πράγματα, από την καθη­μερινή μας ζωή μέχρι το καλλιτεχνικό μας σμίξιμο. Έχουμε διαπράξει πολλά λάθη και οι δύο. Εγώ νιώθω τύψεις, αλλά ποτέ ενοχή. Η ζωή των ανθρώπων είναι μια παράξενη αλχημεία, όπου τα πολύτιμα μέταλλα, η αγάπη, ο έρωτας, το πάθος, η ειλικρίνεια, φθείρονται. Μην ψάχνετε να βρείτε ποιος φταίει».

ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΗΣ

«Αυτή την καραμέλα ότι δεν έχω ταλέντο την πιπιλίσαμε αρ­κετά χρόνια. Έλιωσε πια. Το σανίδι είναι δύσκολο και άγριο πράγμα. Δεν μπορεί μια θεατρίνα, αν δεν εί­ναι σπουδαία, να σταθεί τόσα χρό­νια. Θα μου πείτε, “μόνη σου λες ότι είσαι σπουδαία;”. Μα βγαίνει από μόνο του. Βαρέθηκα σε όλη μου τη ζωή να ακούω δύο πράγματα: “Δεν έχει ταλέντο” και “Δεν θα γεράσει πια;”. Αλλά δεν με πειράζει. Θέλετε επειδή συνήθισα, θέλετε επειδή έχω χιούμορ. Αυτό είναι που με σώζει. Το χιούμορ. Τι σπουδαίο όπλο! Άλλω­στε, η ίδια κοροϊδεύω τον εαυτό μου. Πολύ γελάω μαζί μου. Πάρα πολύ. Το ταλέντο είναι η συνισταμένη πολλών πραγμάτων. Εργατικότητα, αγάπη, αφοσίωση στη δουλειά, πίστη, στόχοι, εξωτερική εμφάνιση, ακτινοβολία και το χάρισμα που λέγεται “γκελ”. Ε, όλα αυτά εγώ τα έχω!».

a

ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ

«Έδωσα πολλά στο θέατρο. Τι ακρι­βώς έδωσα αυτό το ξέρει το κοινό που με ακολουθεί με πίστη κι αγάπη όλα αυτά τα χρόνια και που –ίσως– περιμένει από μένα κάτι περισσότερο. Αναρωτιέμαι όμως τι μπορεί να είναι το περισσότερο; Όταν έχεις την παράτολμη παράσταση της Εβίτας, τι θα πει περισσότερο; Να παίξω ρόλους κλασικούς; Μα αυτό το κάνουν –και καλά– στο Εθνικό διάφοροι συνάδελφοι. Η Έλλη Λαμπέτη, που για μένα είναι η μεγαλύτερη ηθοποιός, σχε­δόν πάντα έπαιζε μπουλβάρ! Σημασία, λοιπόν, δεν έχει τι παίζεις, αλλά πώς το παίζεις. Νομίζω ότι στη δουλειά τολμώ και αισθάνομαι ότι προχωρώ σωστά».

vv

ΓΙΑ ΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ

«Τι με απασχολεί περισσότερο; Η μοναξιά μου. Πού θα πάει; Μια γυναίκα ευαίσθητη όπως εγώ, που χώρισα από τον Δημήτρη Παπαμιχαήλ, με τον οποίο έζησα τόσα χρόνια, που έχω ένα παιδί μαζί του, δεν μπορεί να προσαρμοστεί εύκολα. Είμαι επαγγελματικά επιτυχη μένη, διευθύνω το σπίτι μου, είμαι μη­τέρα… Αλλά θα ήθελα να ξεκουραστώ. Να πάω κάπου για ένα διάστημα, μόνο με τον Γιαννάκη…».

ΟΙ ΠΡΩΤΙΕΣ ΤΗΣ

Στο πρώτο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το 1960, το βραβείο Α’ Γυναικείου Ρό­λου για την ερμηνεία της στην ταινία Μανταλένα η κριτική επιτροπή το δίνει στην Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ανάμεσα στα μέλη της επιτροπής ήταν η Κατίνα Παξινού και ο Στρατής Μυριβήλης. Ο πρώτος χρυσός δίσκος είχε τη σφραγίδα του Μάνου Χατζιδάκι με τα τραγούδια από Το Ξύλο Βγήκε Απ’ Τον Παράδεισο με την Αλίκη. Χωρίς να είναι τραγουδί­στρια, όποτε το σενάριο το επιτρέπει, ερμηνεύει τραγούδια με το δικό της τρόπο και νάζι. Το επόμενο βήμα είναι να φέρει τα μεγάλα μιούζικαλ που παί­ζονται στο εξωτερικό προσαρμοσμένα στα ελληνικά, με σημαντικούς συντε­λεστές δίπλα της. Από την Καμπίρια το 1975 μέχρι τη Μελωδία της Ευτυχίας το 1996, η Αλίκη για είκοσι χρόνια πα­ρουσίασε μιούζικαλ που ακόμα και στις μέρες μας αποτελούν πόλο έλξης για ηθοποιούς, σκηνοθέτες και τραγουδι­στές: Ωραία μου Κυρία, Καμπαρέ, Εβίτα, Εύθυμη Χήρα, Βίκτορ – Βικτόρια.

Με την είσοδό της στη Φίνος Φιλμ, η καριέρα της απογειώνεται. Η Αστέρω τη φέρνει στην πρώτη θέση στα εισι­τήρια. Τα υπόλοιπα είναι κινηματογρα­φική ιστορία. Το Ξύλο Βγήκε από τον Παράδεισο, Η Αλίκη στο Ναυτικό, Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης, Η Δασκάλα με τα Ξανθά Μαλλιά, Υπολοχαγός Να­τάσα, Η Μαρία της Σιωπής. Όλες ήταν στην πρώτη θέση. Ακόμα και όταν δεν είναι στη Φίνος Φιλμ, κάνει πρωτιές με την Κόρη μου τη Σοσιαλίστρια (Δα­μασκηνός – Μιχαηλίδης) και Το Πιο Λαμπρό Αστέρι (Καραγιάννης – Κα­ρατζόπουλος). Πρώτη εκείνη μίλησε για καλύτερες συνθήκες στον κινημα­τογράφο και στο θέατρο και ήταν επί­σης η πρώτη που ζήτησε ποσοστά από κάθε ταινία που γύριζε.

pppp

ΟΙ ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ ΤΗΣ

Σαράντα τρία χρόνια θεατρίνα, η Αλίκη Βουγιουκλάκη είχε και αποτυχίες, κυ­ρίως στο θέατρο. Ιδίως όταν ήθελε να κάνει διαφορετικά πράγματα. Η πρώτη θιασαρχική της εμφάνιση στην Αθήνα, το 1962, με το έργο Καίσαρ και Κλεο­πάτρα, μαζί με τον Μάνο Χατζιδάκι, με ένα θίασο εξαιρετικό και σκηνοθέτη τον Αλέξη Σολωμό, αντέχει μόνο δύο μήνες. Όταν έκανε τη Σίρλεϊ Βαλεντάιν, το 1988, αν και μόνη της στη σκηνή, δεν είχε την επιτυχία που περίμενε. Στον κινηματο­γράφο, αποτυχίες θεωρούνται η διεθνής ταινία Αλίκη και το δραματικό Ταξίδι. Το φιλμ Αλίκη (μαζί με τα τουρκικά Χτυπο­κάρδια στο Θρανίο είναι οι μόνες ταινίες της που δεν έχουν παιχτεί στην ελληνική τηλεόραση) έκανε 235.890 εισιτήρια στην πρώτη προβολή και μπήκε στη 14η θέση στον πίνακα εισιτηρίων, όταν την ίδια σε­ζόν, τα Χτυποκάρδια στο Θρανίο κάνουν 591.675 εισιτήρια και κατακτούν τη δεύ­τερη θέση. Το Ταξίδι μπορεί να έρχεται στην έβδομη θέση τη σεζόν 1962-63, αλλά τα εισιτήρια είναι μόνο 76.395 στην πρώτη προβολή. Η ταινία έχει καταγρά­ψει μία από τις καλύτερες ερμηνείες της Αλίκης, ο κόσμος όμως που έβγαινε από τα σινεμά έλεγε: «Μην το δείτε, η Αλίκη σκοτώνεται στο τέλος!».

ΦΥΤΩΡΙΟ ΝΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

Δίπλα στην Αλίκη πολλοί ηθοποιοί έγιναν πρωταγωνιστές. Είχε το χάρισμα να ξεχωρίζει ταλαντούχους νέους ανθρώ­πους και τους ήθελε μαζί της στη σκηνή. Ο Δάνης Κατρανίδης και ο Βλάσσης Μπονάτσος είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ο πρώτος στο Καμπαρέ, με το ρόλο του Κομπέρ, έκλεβε την πα­ράσταση, όπως και ο Βλάσης στην Εβίτα, στο ρόλο του Τσε Γκεβάρα. Και δεν είναι μόνο αυτοί. Το 1971 στη Βασίλισσα Αμα­λία έχει μαζί της τη Νόνικα Γαληνέα. Στη συνέχεια, στη Θεατρίνα, το 1972, ο Νίκος Γαλανός και η Ελένη Ερήμου είναι δίπλα της. Το 1975, στην Καμπίρια, ο Βασίλης Τσιβιλίκας, ο Τάκης Χρυσικάκος στην Καμπίρια του 1978, η Πέγκυ Σταθακο­πούλου στην Εύθυμη Χήρα το 1980, η Μιμή Ντενίση στην Τζούλια το 1980-81, ο Γιάννης Μπέζος στην Εβίτα, η Άριελ Κωνσταντινίδη και η Τάνια Τρύπη στην Άννυ, σε δική της παραγωγή και φυσικά ο Κώστας Σπυρόπουλος, που κατακτά και την καρδιά της. Ακόμα και στα τε­λευταία έργα, λειτουργεί σαν φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Εβελίνα Παπούλια, Γιάννης Χριστοδουλόπουλος και Θανά­σης Τσαλταμπάσης πήραν το βάπτισμα του πυρός στο πλάι της Αλίκης.

papapap

ΟΣΟΙ ΠΙΣΤΕΨΑΝ ΣΤΟ ΤΑΛΕΝΤΟ ΤΗΣ

Οι πιο σημαντικοί άνθρωποι της γε­νιάς της –και όχι μόνο– πίστεψαν στο ταλέντο της. Δεν είναι γνωστό στον πολύ κόσμο, ίσως γιατί η εικόνα της Αλί­κης είναι τόσο δυνατή που ξεπερνάει τις πληροφορίες. Η Αλίκη στο θέατρο είχε την τύχη να σκηνοθετηθεί από τους κα­λύτερους. Πόσοι γνωρίζουν ότι η Ωραία μου Κυρία και το Καμπαρέ ανέβηκαν σε σκηνοθεσία Δημήτρη Ποταμίτη; Αλλά και πιο πίσω: Αλέξης Σολωμός, Δημή­ τρης Μυράτ, Μάριος Πλωρίτης, Κώ­στας Μουσούρης, Αλέκος Σακελλάριος, Κωστής Μιχαηλίδης. Ο Νίκος Χαραλά­μπους σκηνοθετεί την Εβίτα, ο Ανδρέας Βουτσινάς το Εκπαιδεύοντας τη Ρίτα και ο Σπύρος Ευαγγελάτος τη Φιλουμένα. Ο Μίνως Βολανάκης την εμπιστεύεται για την Αντιγόνη και τη Σίρλεϊ Βαλεντάιν, ο Διαγόρας Χρονόπουλος στο Λίγο πιο Νωρίς, Λίγο πιο Αργά, ενώ η Ρούλα Πα­τεράκη θα υπογράψει τις τελευταίες της παραστάσεις. Αλλά μήπως και οι μουσι­κοί δεν ήταν οι καλύτεροι που δούλεψαν μαζί της; Μάνος Χατζιδάκις, Σταύρος Ξαρχάκος, Μίμης Πλέσσας, Γιώργος Χατζηνάσιος, Αλέξης Παπαδημητρίου, Σταμάτης Κραουνάκης.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το φαινόμενο Αλίκη Βουγουκλάκη, ο μύθος της, οι φήμες, τα ψέματα και οι αλήθειες για την ηλικία της, οι ταινίες της, τα τραγούδια που είπε, τα αμέτρητα εξώφυλλα, οι συνεντεύξεις, οι φωτογρα­φίες της. Πόσα από αυτά είναι αλήθεια και πόσα μύθος; Την απάντηση την έδωσε και πάλι η ίδια η Αλίκη: «Ποτέ δεν λέω την αλήθεια σε μια συνέντευξη για την ιδιωτική μου ζωή. Αφού ορι­σμένοι είναι αδιάκριτοι, γίνομαι κι εγώ ψεύτρα. Το κοινό μάς εξιδανικεύει. Δεν μπορώ, λοιπόν, με μια απάντηση που δεν θα μου τη συγχωρούσε να το στε­νοχωρήσω. Γιατί; Είναι κι η συνέντευξη μέσα στο ρόλο».

Δείτε ακόμη στο Youweekly.gr

Η απαράδεκτη συμπεριφορά των celebrities σε θαυμαστές τους! Δείτε πόσο αγενείς ήταν

Αποκάλυψη: Έτσι προσεγγίζουν οι καλλίγραμμες καλλονές τους φραγκάτους Άραβες στην Μύκονο – Δείτε ποιο είναι το κόλπο τους

Οι μεγάλες σταρ που μικροπαντρεύτηκαν!

Τα καλύτερά μας σήμερα

Απόλαυση χωρίς τύψεις! Δείτε τι πρέπει να φάτε μετά τα σουβλάκια για να μην παχύνετε

Παντελής Παντελίδης: Η συγκινητική φωτογραφία με τον Χρήστο Μενιδιάτη που ράγισε καρδιές

Αντίγραψε το sexy look της Αθηνάς Οικονομάκου στην παραλία!

loading...