Ακούγοντας jazz µουσική και ατενίζοντας το µέλλον ο τηλεοπτικός ταξίαρχος «Θεοχάρης» από το «Καληµέρα ζωή» –ή κατά κόσµον Γιώργος Βασιλείου– αναπολεί µαζί µε το Youweekly.gr όλες τις σηµαντικές αλλά και δύσκολες στιγµές που του έδωσαν τη δύναµη να νικήσει ως άλλος Δαυίδ… τον Γολιάθ της ζωής του!

Το βλέµµα του… ψαρωτικό και δεν είναι τυχαίο που έχει χαρακτηριστεί ως το «σκληρό αρσενικό» της µικρής οθόνης. Η χαρακτηριστική του ατάκα «σκουλήκι» τον ακολουθεί µέχρι σήµερα, µε το ρόλο του «Στάθη Θεοχάρη» να του έχει χαρίσει ξεχωριστή θέση στις καρδιές των τηλεθεατών.

Γιατί δεν σας βλέπουµε στην τηλεόραση;
Γιατί δεν έχω προτάσεις.
Μήπως οφείλεται στο ότι σας έχουν ταυτίσει µε το ρόλο του «Στάθη Θεοχάρη»;
Πιθανόν.
Δεχτήκατε στην πορεία σας πισώπλατα µαχαιρώµατα;
Πάρα πολλά, αλλά κατάφερα να σκληρύνω τόσο το πετσί µου που το µαχαίρι στράβωνε. Δεν έπεσα κάτω ποτέ. Μπορεί να δάκρυσα όταν κοιµόταν η οικογένειά µου και να έλεγα «γιατί», αλλά δεν λύγισα.
Κάποιοι συνάδελφοί σας µιλούν για την «κατάρα» του Φώσκολου…
Έχω ακούσει πολύ αυτήν τη λέξη. Εγώ, όµως, δεν το λέω κατάρα αλλά ευλογία. Ο Φώσκολος τούς ανέδειξε ή τους έβγαλε από την αφάνεια. Όλοι αυτοί αν ήταν έντιµοι θα έπρεπε να του πουν ένα µεγάλο «ευχαριστώ». Από εκεί κι έπειτα συµφωνώ µε αυτό που είχε πει ο Φώσκολος πως «οι επιτυχίες σε αυτό τον τόπο πληρώνονται ακριβά». Ίσως κι εγώ να πληρώνω την επιτυχία του «Καληµέρα ζωή» µε την αποστασιοποίησή µου από την τηλεόραση. 14961509_1880135818887069_2049265382_n
Ο ρόλος του Στάθη σάς έκανε καλό ή κακό;
Μου έκανε πολύ καλό. Διότι µε βοήθησε σε όλη µου τη ζωή. Με αυτή την επιτυχία σπούδασα και πάντρεψα τα παιδιά µου.
Πώς αντιµετωπίσατε την τεράστια επιτυχία σας τότε;
Έζησα ακραίες καταστάσεις. Δύο, όµως, περιστατικά ήταν αυτά που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Το πρώτο ήταν στην Κύπρο όταν ήρθε ένας κύριος πονεµένος και µου άφησε ένα βιβλιαράκι µε φωτογραφίες που δεν άντεξα να δω. Μου είπε «µόνο εσύ µπορείς να µε δικαιώσεις για το κακό που έκαναν στο παιδί µου». Επρόκειτο για το έγκληµα που είχε συγκλονίσει τότε τη Μεγαλόνησο, όταν έσφαξαν ένα κοριτσάκι. Η Αστυνοµία είχε κλείσει το θέµα και ο πατέρας του παιδιού ζήτησε τη δική µου βοήθεια επειδή νόµιζε πως ήµουν αστυνοµικός. Τότε πάγωσα. Του είπα πως είµαι ηθοποιός κι εκείνος έµεινε µε ανοιχτά τα µάτια, µου γύρισε την πλάτη κι έφυγε.
Το δεύτερο περιστατικό;
Στο τέλος µιας παράστασης ήρθε µια κυρία και µου είπε πως η µητέρα της λίγο πριν φύγει από τη ζωή τής είπε να µε βρει για να µου δώσει την ευχή της. Της είχε πει «δεν µε νοιάζει που θα πεθάνω, αλλά που δεν θα βλέπω τον Στάθη».
Αντιµετωπίσατε υπερκόπωση την περίοδο του «Καληµέρα ζωή»;
Ήταν τόση η ένταση που από την εξαντλητική δουλειά στα έξι χρόνια του «Καληµέρα ζωή» κάπου µπέρδεψα πού είναι ο Βασιλείου και πού ο Θεοχάρης. Δεν µπορούσα να ξεφύγω από τον Θεοχάρη ούτε όταν πήγαινα σπίτι µου. Μια µέρα πήγα να διαβάσω τα κείµενα και δεν µπορούσα. Έβλεπα τα γράµµατα σαν σύµβολα. Άρχισα να φοβάµαι. Πήγα µε την οικογένεια για φαγητό και µπόρεσα τελικά να τα διαβάσω την επόµενη µέρα.

Είχατε κοινά στοχεία µε τον Στάθη;
Πάρα πολλά. Ο Στάθης ήταν σκληρός, αλλά εγώ µπορώ να γίνω ακόµα πιο σκληρός. Όσο ευαίσθητος κι ευγενικός είµαι τόσο σκληρός και άγριος µπορώ να γίνω όταν καταλαβαίνω ότι θίγονται κάποιες αξίες.
Η ζωή σας δεν ήταν εύκολη…
Ήταν πάρα πολύ δύσκολη, γιατί γεννήθηκα στην επαρχία και παρότι κατάγοµαι από οικογένεια στρατιωτικών, η ζωή τα έφερε έτσι που βρέθηκα 8 ετών να χωρίζουν οι γονείς µου. Όταν πέθανε και ο πατέρας µου, µε µεγάλωσε η γιαγιά, η µητριά και η θεία µου. Τρεις γυναίκες που λάτρεψα και ήταν ο λόγος για να αγαπήσω όλες τις γυναίκες του κόσµου.
Το διαζύγιο των γονιών σας σάς κόστισε;
Φυσικά. Στη Λαµία εκείνη την εποχή ήµουν δαχτυλοδεικτούµενος. Κατά κάποιον τρόπο δέχτηκα bullying και κάποιοι συγχωριανοί µου προσπάθησαν να µου ασκήσουν και σωµατική βία. Παρότι προσπαθούσα να τους αποφύγω ευγενικά, όταν είδα την αγριότητα στο µάτι τους τούς έκανα µαύρους στο ξύλο. Δεν πρόλαβαν να σηκώσουν ούτε το χέρι τους. Λυπάµαι, αλλά τους άξιζε. Μετά από χρόνια µου είπαν πως καλά τους έκανα τότε και έγιναν φίλοι µου.
Πώς αντιµετωπίσατε το θάνατο του πατέρα σας;
Έπρεπε να ανακαλύψω τα δικά µου όπλα. Μέσα από τις ευαισθησίες και τις αδυναµίες µου αισθάνθηκα ένας µικρός Δαυίδ. Πίστεψα πως κάποια στιγµή µπορώ να νικήσω τον Γολιάθ. Πήγαινα σχολείο και δούλευα παράλληλα σε οικοδοµή και µετά, όταν ήρθα στην Αθήνα, σε ταξί. Τότε ξεκίνησα να σπουδάζω σε Δραµατική Σχολή στην Πλάκα και χρωστάω πολλά στον καθηγητή Γιώργο Μπέλλο.
Υπήρξαν µέρες που δεν είχατε να φάτε;
Πάρα πολλές. Την ηµέρα του Πολυτεχνείου πήγα να κλειστώ στο σπίτι µου έχοντας επάνω µου λίγες δραχµές ίσα-ίσα για να πάρω µισό κιλό ψωµί. Αυτό ήταν όλο το φαγητό µου.
Τι συνέβη τότε;
Με συνέλαβαν και µε πήγαν σε ένα παράρτηµα της ΕΣΑ στη Μεσογείων και έµεινα εκεί 7 µέρες σε ένα κελί. Δεν µπορούσα ούτε να τεντώσω τα πόδια µου. Εκεί έφαγα φάλαγγα από έναν αστυνοµικό. Με έδειραν πολύ άγρια µε βούρδουλα και από το πρήξιµο δεν µπορούσα να κλείσω τα δάχτυλά µου. Το κορµί µου είχε γίνει µαύρο. Κόντεψα να χάσω το στοµάχι µου από µια γροθιά που µου έδωσαν στον οισοφάγο. Όποιος τρώει τέτοια γροθιά ή πεθαίνει ή αντιµετωπίζει σοβαρά προβλήµατα. Τότε φοβήθηκα, δίπλωσα στα δύο, γονάτισα και µου κόπηκε η αναπνοή. Όταν µετά µε άφησαν ελεύθερο για κάποιες µέρες φοβόµουν ότι µε παρακολουθούσαν…
Ήταν η µοναδική φορά που ήρθατε τετ-α-τετ µε το θάνατο;
Όχι… Μια άλλη φορά από τύχη δεν κινδύνευσε η ζωή µου. Είχε πέσει στο πίσω µέρος του αυτοκίνητου µου σε διασταύρωση ένα άλλο όχηµα που είχε φέρει τούµπες. Αν είχε πέσει στο µπροστινό θα µε είχε σκοτώσει. Επίσης κάποτε είχα κάνει ένα λάθος χειρισµό µε το αµάξι και έπεσα σε µια τσιµεντένια κολόνα. Το αυτοκίνητο κόπηκε στη µέση αλλά εγώ δεν έπαθα τίποτα.
Το πρώτο βράδυ που ήρθατε στην Αθήνα πώς το περάσατε;
Κοιµήθηκα στον δρόµο, άστεγος. Είχα κάποια χρήµατα πάνω µου για να βρω ένα σπιτάκι και δεν ήθελα να τα χαλάσω σε ξενοδοχείο. Έτσι βρήκα µια οικοδοµή νεόδµητη, κατέβηκα στο υπόγειο, κλείστηκα στο κλιµακοστάσιο, άναψα τον αναπτήρα, είδα νάιλον και χάρτινες σακούλες και –καθότι χειµώνας– κουκουλώθηκα µε αυτές. Την άλλη µέρα το πρωί αισθάνθηκα άτρωτος.
Δεν φοβηθήκατε;
Φοβόµουν µόνο πολύ µικρός. Σε ηλικία 12 ετών µε τους φίλους µου πήγαµε στο νεκροταφείο της Λαµίας και λέγαµε µεταξύ µας «ποιος έχει τα κότσια να µπει µέσα;». Ήθελα να σπάσω το φόβο µου γι΄ αυτό και ήµουν ο µόνος που µπήκα. Τότε κατευθύνθηκα χωρίς να το ξέρω στο µνήµα του πατέρα µου. Αισθανόµουν ότι µε τραβούσε. Την ώρα που έφτασα ένιωσα µια δύναµη και εκεί ανακάλυψα πως όλα ξεκινούν από το µυαλό του ανθρώπου. Ακούµπησα στο µνήµα και έµεινα µέσα για ένα τέταρτο και µετά βγήκα σφυρίζοντας. Από τότε ξεπέρασα κάθε φόβο µου.
Υπήρξε στιγµή στη ζωή σας που πέσατε σε κατάθλιψη;
Πολλές φορές. Και ειδικά µε αυτή την κατάσταση στη χώρα µας έπεσα –όπως όλοι οι άνθρωποι– κι εγώ σε κατάθλιψη. Πριν από δύο χρόνια έχασα το χαµόγελό µου, δεν µπορούσα να κοιµηθώ και δεν ήθελα να φάω. Ούτε ένα τοστ δεν µπορούσα να βάλω στο στόµα µου. Έφευγα από τις δυνάµεις µου και συνέχεια στο µυαλό µου κλωθογύριζαν πράγµατα. Σηκωνόµουν το πρωί και ένιωθα εξαντληµένος.14740958_1880135798887071_2089588129_n
Πώς το ξεπεράσατε;

Το πάλεψα µόνος αλλά έχοντας και το στήριγµα της γυναίκας µου και των παιδιών µου και όλων εκείνων που µε αγάπησαν µέσα από τη δουλειά µου. Και επειδή είµαι σούπερ «χαζοπαππούς» µπορώ να πω πως η εγγονή µου ήταν ο κυριότερος ίσως λόγος για να το ξεπεράσω.
Η σύζυγος σας Λία τι ρόλο έπαιξε στη ζωή σας;
Μπορώ να πω τον σηµαντικότερο. Ήταν ο καταλύτης µου, ο άνθρωπος που όταν ένιωθα ότι λυγίζω, χωρίς να της πιάσω το χέρι, µου το είχε πιάσει πρώτα εκείνη. Είναι λίγο παραπάνω από το άλλο µου µισό.
Πώς κρατήσατε την αγάπη σας τόσα χρόνια ζωντανή;
Την κρατήσαµε γιατί θεωρούσαµε πως ο ένας είναι απαραίτητος για τον άλλον. Αισθάνοµαι γυµνός χωρίς εκείνη, γι΄ αυτό και θέλω να πεθάνω πρώτος εγώ. Δεν υπήρχε περίπτωση να ξαναφτιάξω τη ζωή µου ακόµα και νέος αν ήµουν.
Πέρασε κρίση ο γάµος σας;
Όχι, ποτέ.
Σας ζήλευε;
Ποτέ δεν µου έκανε τη ζωή δύσκολη. Υπήρχε µόνο η εποικοδοµητική ζήλια.
Υπήρξατε πιστός;
Ήµουν πάντα πιστός επί της ουσίας. Τώρα αν ήπια και κανένα κρασάκι καµιά φορά σε κάποια ταβέρνα µόνος µου, αν αυτό είναι απιστία… Δεν άφησα ποτέ τη γυναίκα µου να νιώσει άσχηµα και δεν της έδωσα ποτέ το δικαίωµα. Προσπαθήσαµε και οι δύο να σεβαστούµε απόλυτα την σχέση µας και –για να είµαι ακριβοδίκαιος– νοµίζω ότι η γυναίκα µου το σεβάστηκε λίγο παραπάνω από µένα.
Αισθανθήκατε ποτέ τύψεις ότι δεν ήσασταν διαρκώς κοντά στον γιο σας Βασίλη και στην κόρη σας Ιουλία;
Ναι, και το εµπέδωσα όταν τελείωσε το «Καληµέρα ζωή» που ο γιος µου µού είπε «µπαµπά σε ξέρω περισσότερο ως Στάθη παρά ως πατέρα µου!». Εκεί έπαθα σοκ, αλλά είχα απόλυτη εµπιστοσύνη στη γυναίκα µου.
Μετανιώσατε που ασχοληθήκατε µε την πολιτική;
Ναι, εγώ σπούδασα υποκριτική όχι υποκρισία και για να ασχοληθείς µε την πολιτική σήµερα πρέπει να µην πάει κάτι καλά στο µυαλό σου.
Θεατρικά τι ετοιµάζετε;
Κάνουµε περιοδεία µε την κωµωδία του Γιώργου Μακρή «Οικογένεια Σόι-Μπλε». Στις 3 Απριλίου θα είµαστε στο Δηµοτικό Θέατρο Πεύκης για δύο παραστάσεις.

Διαβάστε ακόμη στο Youweekly.gr:

Άκρως συγκινητικό! Αυτή ήταν η μεγάλη επιθυμία του Γιώργου Βασιλείου!

Το συγκινητικό μήνυμα του Μητσοτάκη για τον θάνατο του Γιώργο Βασιλείου!

Τα δάκρυα της Φαίης Σκορδά! Η τελευταία τηλεοπτική συνέντευξη του Γιώργου Βασιλείου

loading...